Θωμάς Α΄ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως
Εζησε τον 7ο αι. και η θητεία του στον πατριαρχικό θρόνο διήρκεσε από το 607 έως το 610. Πριν από την εκλογή του υπηρέτησε ως διάκονος της Μεγάλης Εκκλησίας (Αγία Σοφία) και κατείχε το αξίωμα του Σακελλάριου (υπεύθυνος οικονομικών των πατριαρχικών περιουσιακών στοιχείων) κατά την πατριαρχία των Αγ. Ιωάννη του Νηστευτή(585-595) και Κυριάκου (595-606). Πατριάρχης εξελέγη στις 23 Ιανουαρίου 607. Κατά τη διάρκεια της πατριαρχίας του, επέδειξε μεγάλη μέριμνα για τα πνευματικά ζητήματα του ποιμνίου του και έκτισε νέα πτέρυγα στην πατριαρχική κατοικία, γνωστή ως «Θωμαΐτης», στο κάτω μέρος της οποίας στεγάστηκε η πατριαρχική βιβλιοθήκη.
Σύμφωνα με την παράδοση, ένα από τα πιο γνωστά γεγονότα της θητείας του συνέβη στη Γαλάτια της Μικράς Ασίας. Κατά τη διάρκεια λιτανειών, οι μεγάλοι σταυροί άρχισαν να τρέμουν και να κρούουν ο ένας πάνω στον άλλο. Τότε ο Πατριάρχης κάλεσε τον ονομαστό ερημίτη Θεόδωρο τον Συκεώτη, ο οποίος προφήτευσε ότι το φαινόμενο προμήνυε μεγάλες συμφορές για τον λαό, διχόνοιες στην Εκκλησία και βαρβαρικές επιδρομές. Συγκλονισμένος από την πρόγνωση αυτή, ο Θωμάς ζήτησε από τον Θεό να λάβει την ψυχή του πριν ξεσπάσουν όλες αυτές οι τραγωδίες. Πράγματι, εκοιμήθη ειρηνικά στις 20 Μαρτίου 610, λίγο πριν από την έναρξη των μεγάλων αναταραχών (όπως η περσική εισβολή).
Βήρυλλος Επίσκοπος Κατάνης
Καταγόταν από την Αντιόχεια της Συρίας και θεωρείται ο πρώτος επίσκοπος της Κατάνης στη Σικελία, άμεσος μαθητής των αποστόλων και συγκεκριμένα του απ. Πέτρου, τον οποίο ακολούθησε στις περιοδείες του στη Δύση. Εκεί εργάστηκε με ζήλο για τη διάδοση του Ευαγγελίου, οδηγώντας πολλούς ειδωλολάτρες στη χριστιανική πίστη. Το πλέον γνωστό θαύμα που του αποδίδεται είναι η μετατροπή μιας πηγής με πικρό και ακατάλληλο νερό σε γλυκό και πόσιμο, γεγονός που οδήγησε πολλούς κατοίκους της περιοχής στο χριστιανικό βάπτισμα. Εκοιμήθη ειρηνικά σε προχωρημένη ηλικία, γύρω στο 90. Τα λείψανά του ενταφιάστηκαν στην Κατάνη και έγιναν πηγή ιαμάτων για τους πιστούς.
Νεομάρτυς Μιχαήλ ο Μαυρουδής
Καταγόταν από τη Γρανίτσα Αγράφων (Ευρυτανία) και μαρτύρησε στη Θεσσαλονίκη στις 21 Μαρτίου 1544. Μεγάλωσε σε μια δύσκολη εποχή για τον υπόδουλο ελληνισμό, όπου η ορθόδοξη πίστη και η Εκκλησία ήταν το κύριο στήριγμα του. Οταν ενηλικιώθηκε και αφού νυμφεύθηκε, αναζήτησε καλύτερη τύχη και μετανάστευσε στη Θεσσαλονίκη, όπου εργάστηκε ως αρτοποιός (εξού και ορισμένες φορές αναφέρεται ως «αρτοπώλης»). Το μαρτύριό του ήταν αποτέλεσμα μιας συζήτησης που είχε με έναν μουσουλμάνο γνώριμό του, στον οποίο καταδείκνυε τα ψεύδη του Μωάμεθ. Τυχαία τον άκουσε περαστικός μουσουλμάνος νομοδιδάσκαλος, ο οποίος αμέσως τον κατήγγειλε και συνελήφθη πάραυτα. Οταν οδηγήθηκε στον κριτή, ο Μιχαήλ αρνήθηκε σθεναρά να εγκαταλείψει την πίστη του, κι έτσι καταδικάστηκε σε θάνατο στην πυρά, γεγονός που έλαβε χώρα στις 21 Μαρτίου 1544, έξω από τον Ναό της Υπαπαντής, απέναντι από την Καμάρα, στη Θεσσαλονίκη. Δυστυχώς, λείψανα του αγίου δεν διασώθηκαν.
Οσιος Σεραφείμ της Βυρίτσα
Ενας από τους πιο αγαπητούς σύγχρονους αγίους της Ρωσίας, γνωστός για το προορατικό του χάρισμα και την πνευματική του καθοδήγηση κατά τη διάρκεια των σκληρών διωγμών του σοβιετικού καθεστώτος, γεννήθηκε το 1866 ως Βασίλειος Νικολάγιεβιτς Μουραβιώφ. Από μικρός ήθελε να γίνει μοναχός, αλλά κατόπιν πνευματικής καθοδήγησης παρέμεινε στον κόσμο. Εγκαταστάθηκε στην Αγία Πετρούπολη, όπου εξελίχθηκε σε έναν από τους πλουσιότερους εμπόρους γούνας της Ρωσίας. Παντρεύτηκε την ευσεβή Ολγα και απέκτησαν δύο παιδιά (εκ των οποίων το ένα πέθανε σε βρεφική ηλικία).
Το 1920, μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση και αφού είχαν δωρίσει το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας τους σε φιλανθρωπίες, ο Βασίλειος και η σύζυγός του αποφάσισαν, κοινή συναινέσει, να καρούν μοναχοί. Η Ολγα εκάρη στη Μονή Νοβοντέβιτσι, ο δε Βασίλειος εισήλθε τότε στη Λαύρα του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι, όπου έλαβε το όνομα Βαρνάβας και αργότερα, το 1926, κατά την Ακολουθία του Μεγάλου και Αγγελικού Σχήματος, και προς τιμήν του Αγ. Σεραφείμ του Σαρώφ, το όνομα Σεραφείμ, υπηρετώντας ως πνευματικός της Λαύρας, σε μια εποχή που οι μοναχοί συλλαμβάνονταν και εκτελούνταν από το καθεστώς.
Λόγω της κλονισμένης υγείας του (καρδιακή ανεπάρκεια) από τις πολύωρες εξομολογήσεις, τις συνθήκες διαβίωσης και τα πολλά καθήκοντά του, το 1930 οι γιατροί και οι πνευματικοί του τον συμβούλευσαν να μετακομίσει στη Βυρίτσα, μια εξοχική περιοχή κοντά στο Λένινγκραντ. Εκεί, παρά τις ασθένειες και τις συνεχείς παρακολουθήσεις από την κρατική μυστική αστυνομία (OGPU μέχρι το 1934 και NKVD στη συνέχεια), ο άγιος έγινε ο πνευματικός φάρος της Ρωσίας.
Λέγεται ότι κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο όσιος, παρά την προχωρημένη ηλικία του και μιμούμενος τον Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ, προσευχόταν γονατιστός για τη σωτηρία της Ρωσίας πάνω σε μια πέτρα στον κήπο του επί 1.000 ημέρες και νύχτες, απέκτησε δε το χάρισμα της διοράσεως και της ιαματικής προσευχής και χιλιάδες άνθρωποι ταξίδευαν στη Βυρίτσα για να λάβουν την ευλογία του. Εκοιμήθη ειρηνικά στις 3 Απριλίου 1949 (21 Μαρτίου με το παλαιό ημερολόγιο), το λείψανό του ετέθη σε τριήμερο λαϊκό προσκύνημα και όλοι ένιωθαν τα χέρια του μαλακά και ζεστά σαν να ήταν ζωντανός. Κάποιοι μάλιστα αισθάνθηκαν μια ξεχωριστή ευωδία να αναδίδεται από το φέρετρό του, ενώ όταν μητέρα έφερε το τυφλό κοριτσάκι της να «φιλήσει το χέρι του παππού», εκείνο ανέβλεψε θαυματουργικά. Η αγιοκατάταξή του έγινε από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία το 2000.
