Ανοιχτή επιστολή της κυρίας Μαίρης Παχιαδάκη
Τις τελευταίες μέρες, πολύς λόγος γίνεται για μία γυναίκα που η ζωή της κόπηκε βίαια από το χέρι κάποιου, ο οποίος μετά το έγκλημα, έστρεψε το όπλο στον εαυτό του, αφήνοντας πίσω του στάχτες, πολλά ερωτηματικά και μία κοινωνία να φοβάται περισσότερο τις λέξεις, από την ίδια την ιστορία.
«Δεν άντεξε τον χωρισμό…»
«Την αγαπούσε παράφορα…»
«Η αγάπη φταίει…»
Ε, ας μην προσβάλλουμε την ΑΓΑΠΗ, που είναι στοργή, νοιάξιμο, φροντίδα, σεβασμός, ελπίδα και Αξίες που δεν δολοφονούν, ούτε αφαιρούν ζωές .
Αυτό που συνέβη, είναι ξεκάθαρα μία σκοτεινή μορφή εγωισμού και εμμονής, που λέει: «Αν δεν σε ελέγχω, θα σε εξαφανίσω».
Ως πότε θα θάβουμε γυναίκες και θα κάνουμε πως δεν ξέρουμε το γιατί;;;
Ως πότε θα μιλούμε για «οικογενειακή τραγωδία» και «έγκλημα πάθους», λες και το αίμα ξεπλένεται μόνο με υποψίες;
Όχι!!!
Δεν ήταν μια κακή στιγμή, μα διαδρομή χρόνων…
Ο θυμός που γρήγορα τον ξεπέρασαν.
Η προσβολή που του συγχώρεσαν .
Η προκλητική συμπεριφορά στον γείτονα που την αγνόησαν.
Η βία σε ένα ζωντανό, που την είδαν, αλλά δεν την ονομάτισαν.
Όμως, τέτοιες πεποιθήσεις και συμπεριφορές, δεν γεννιούνται μόνες τους.
Καλλιεργούνται!!!
Αρχίζουν στο σπίτι, στο τραπέζι, στις κουβέντες, στα στραβά πρότυπα, στα:
«Εχει νεύρα».
«Ετσι είναι οι άντρες».
«Μην τους προκαλείς».
Μάνα!
Αν μεγαλώνεις γιο που δεν αντέχει το «όχι», προετοιμάζεις έναν αυριανό τύραννο.
Αν τον έπεισες από μικρό πως όλα του ανήκουν, αύριο θα νομίζει πως του ανήκει και μία γυναίκα.
Αν του συγχωρείς την προσβολή, αύριο κάποια άλλη θα πληρώσει τη δική σου ανοχή.
Σε παρακαλώ…, άνοιξε διαχρονικά παρτίδες με την αγκαλιά.
Μην τον πλάσεις αρχηγό.
Κάν’ τον Άνθρωπο.
Πατέρα!
Τολμάς να πεις πως δεν ανακατεύτηκες στη ζωή του.
Μήπως ξέχασες πως μπροστά στο παιδί μιλούσες τόσο υποτιμητικά για τη γυναίκα δίπλα σου - τη μητέρα του;
Πάντα κοκορευόσουν πως ο γιος σου ήταν η πιστή σου αντιγραφή και σήμερα, μια μεγάλη μερίδα
της κοινωνίας θρηνεί το δικό σου αντίγραφο.
Δεν σου φταίει πάντα η κοινωνία για τα καμώματά του, ούτε ο δάσκαλος ούτε η παιδεία για τη συμπεριφορά του στο σχολείο.
Θυμάσαι όταν του έλεγες ότι οι άντρες είναι δυνατοί και δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους, γιατί τότε χάνουν την αντριοσύνη τους;
Μάνα και Πατέρα!!!
Μην χαίρεστε αν το παιδί σας σπούδασε, αν έγινε κάτι, αν έβγαλε λεφτά, αν έγινε σπουδαίο, όταν στο “μέσα” του κατοικεί η βία.
Ψάξτε γι’ αυτό τις δικές σας αδυναμίες, που ίσως ποτέ δεν τις αξιολογήσατε σωστά.
Γιατί το μόνο σίγουρο είναι, πως η ζωή και η ιστορία κάθε παιδιού ΧΤΙΖΟΝΤΑΙ μέσα από το παράδειγμα, την προτεραιότητα, την αγάπη, την ευθύνη, τον σεβασμό και το νοιάξιμο των γονιών, από τότε που ήρθαν στον κόσμο…
Γι’ αυτό σήμερα δεν θρηνούμε θύματα και θύτες.
Θρηνούμε τον άνθρωπο που δεν έμαθε ποτέ τι σημαίνει Αγάπη χωρίς εξουσία.
Θρηνούμε για την αποτυχία μιας κοινωνίας που ακόμη και σήμερα μεγαλώνει άνδρες για να κυριαρχούν, γυναίκες για να αντέχουν και παιδιά ν’ αναζητούν τον χαμένο δρόμο τους.
Θρηνούμε για τα σπιτικά που έδωσαν τροφή στον εγωισμό κι άφησαν νηστικό τον σεβασμό.
Ωστόσο ΚΑΝΕΝΑΣ άνθρωπος δεν ανήκει σε κανέναν.
Ευκαιρία, λοιπόν, να πάρουμε όλοι το δικό μας μάθημα, να σκύψουμε το κεφάλι με σεβασμό και σεμνότητα σε κάθε αθώο πλάσμα και, κυρίως, στον ΑΝΘΡΩΠΟ που έχει το θεϊκό χάρισμα της ζωής, μα και το δικαίωμα της ελευθερίας.
Μαίρη Παχιαδάκη
