Ποιοι γιορτάζουν σήμερα Παρασκευή 2 Ιανουαρίου

Σήμερα, Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου σύμφωνα με το εορτολόγιο η εκκλησία τιμά τη μνήμη των Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ, Αγίου Σιλβέστρου Επισκόπου Ρώμης – Οσίου Σιλβέστρου εκ Ρωσίας.

Τα ονόματα που γιορτάζουν είναι τα εξής:

• Σεραφείμ, Σεραφειμία, Σεραφείμα, Σεραφίνα, Σεραφειμή, Σεραφειμούλα, Σεραφειμίτσα
• Σίλβεστρος, Σιλβέστρης, Σίλβης, Σιλβέστρα, Σίλβα

Ανατολή ήλιου: 07:41 – Δύση ήλιου: 17:17
Σελήνη 13.6 ημερών

Όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ

Ο Όσιος Σεραφείμ γεννήθηκε στο Κουρσκ της Ρωσίας στις 19 Ιουλίου 1759 μ.Χ. και ονομάσθηκε Πρόχορος. Οι γονείς του, Ισίδωρος και Αγάθη Μοσνίν, ήταν ευκατάστατοι έμποροι. Ο πατέρας του είχε εργοστάσια πλινθοποιίας και παράλληλα αναλάμβανε την ανέγερση πέτρινων οικοδομημάτων, ναών και σπιτιών. Κάποτε άρχισε να χτίζει στο Κουρσκ ένα ναό προς τιμήν του Οσίου Σεργίου του Ραντονέζ, του Θαυματουργού, αλλά ξαφνικά το 1762 μ.Χ., πέθανε, αφήνοντας στη σύζυγό του τη μέριμνα για την ολοκλήρωση του ναού. Ο Πρόχορος κληρονόμησε τις αρετές των γονέων του και ιδίως την ευσέβειά τους.

Σε ηλικία δέκα ετών άρχισε να μαθαίνει με ζήλο τα ιερά γράμματα, αλλά αρρώστησε ξαφνικά βαριά χωρίς ελπίδα αναρρώσεως. Στην κρισιμότερη καμπή της ασθένειας είδε στον ύπνο του την Παναγία, η οποία υποσχέθηκε ότι θα τον επισκεφθεί και θα τον θεραπεύσει. Πράγματι, έτυχε μια μέρα να γίνεται λιτανεία και να περνά έξω από την οικία του μικρού άρρωστου παιδιού, η θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου. Τη στιγμή εκείνη έπιασε δυνατή βροχή. Η λιτανεία σταμάτησε και η εικόνα μεταφέρθηκε στην αυλή της οικίας του Προχόρου, μέχρι να περάσει η μπόρα. Τότε η μητέρα του Αγάθη, κατέβασε το άρρωστο παιδί της και το πέρασε κάτω από την εικόνα. Από την ημέρα εκείνη η υγεία του βελτιώθηκε μέχρι που αποκαταστάθηκε τελείως.

Νέος εγκατέλειψε το πατρικό του σπίτι, στην πόλη Κουρσκ, και μετέβη για να μονάσει στη μονή του Σαρώφ. Η δοκιμασία του προκειμένου να γίνει Μοναχός διήρκησε οκτώ χρόνια. Στις 13 Αυγούστου του 1786 μ.Χ. εκάρη Μοναχός με το όνομα Σεραφείμ. Σε δύο μήνες χειροτονήθηκε Διάκονος.

Περιφρουρούμενος με το ταπεινό φρόνημα ο Διάκονος Σεραφείμ, ανήλθε στην Πνευματική ζωή «ἐκ δυνάμεως εἰς δύναμιν». Ως Διάκονος παρέμεινε όλη την ημέρα στο Μοναστήρι, διακονούσε στις Ακολουθίες, τηρούσε με ακρίβεια τους μοναστηριακούς κανονισμούς και εκτελούσε τα διακονήματά του. Το βράδυ όμως απομακρυνόταν στο δάσος, στο ερημικό του κελί, όπου διερχόταν τις νυκτερινές ώρες με προσευχή, και πολύ πρωί επέστρεφε και πάλι στο μοναστήρι.

Στις 2 Σεπτεμβρίου 1793 μ.Χ. χειροτονήθηκε Ιερεύς και αποδόθηκε με μεγαλύτερο ζήλο και αγάπη στον Πνευματικό αγώνα. Τώρα πλέον δεν τον ικανοποιούσε ο βαρύς για τους άλλους μόχθος της κοινοβιακής ζωής, δηλαδή η κοινή προσευχή, η νηστεία, η υπακοή, η ακτημοσύνη. Μέσα του φούντωσε η δίψα για πιο υψηλές πνευματικές ασκήσεις. Εγκατέλειψε λοιπόν, με την ευλογία του Ηγουμένου, τη Μονή και αποσύρθηκε μέσα στο πυκνό δάσος του Σαρώφ, όπου πέρασε 15 χρόνια σε τέλεια απομόνωση, με αυστηρή νηστεία, αδιάλειπτη προσευχή, μελέτη του Θείου Λόγου και σωματικούς κόπους. Για χίλιες ημέρες και χίλιες νύκτες μιμήθηκε τους παλιούς στυλίτες της Εκκλησίας. Ανεβασμένος σε μία πέτρα και με τα χέρια υψωμένα στον ουρανό, προσευχόταν: «Ὁ Θεὸς ἰλάσθητι μοὶ τῷ ἁμαρτωλῷ».

Τελειώνοντας την αναχωρητική ζωή επανήλθε στη Μονή του Σαρώφ και κλείστηκε σαν σε μνήμα στην απομόνωση για άλλα 15 χρόνια. Για τα πρώτα πέντε επέβαλε στον εαυτό του στον κανόνα της σιωπής. Μετά τον εγκλεισμό, ώριμος πλέον στην Πνευματική ζωή και γέροντας στην ηλικία, αφιερώθηκε στη διακονία του πλησίον, του ελάχιστου αδελφού. Με την αυστηρή ασκητική ζωή του και τη φωτεινή μορφή του είχε προσελκύσει γύρω του πλήθος Χριστιανών, που τον αγαπούσαν και πίστευαν ακράδαντα στην θαυματουργική δύναμη των αγίων του προσευχών. Πλούσιοι και φτωχοί, διάσημοι και άσημοι συνέρρεαν καθημερινά στο κελί του, για να λάβουν την ευλογία του και την πνευματική καθοδήγηση για τη ζωή τους. Τους δεχόταν όλους με αγάπη και όταν έβλεπε τα πρόσωπά τους αναφωνούσε: «Χαρά μου!».

Εξομολογούσε πολλούς, θεράπευε ασθενείς, ενώ σε άλλους έδιδε να ασπασθούν τον σταυρό που είχε κρεμασμένο στο στήθος του ή την εικόνα που είχε στο τραπέζι του κελιού του. Σε πολλούς πρόσφερε ως ευλογία αντίδωρο, αγίασμα ή παξιμάδια, άλλους τους σταύρωνε στο μέτωπο με λάδι από το καντήλι, ενώ μερικούς τους αγκάλιαζε και τους ασπαζόταν λέγοντας: «Χριστὸς Ἀνέστη!».

Την 1η Ιανουαρίου 1833 μ.Χ., ημέρα Κυριακή, ο Όσιος ήλθε για τελευταία φορά στο Ναό του νοσοκομείου των Αγίων Ζωσιμά και Σαββατίου. Άναψε κερί σε όλες τις εικόνες και τις ασπάσθηκε. Μετάλαβε των Αχράντων Μυστηρίων και μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας ζήτησε συγχώρεση από όλους τους αδελφούς, τους ευλόγησε, τους ασπάσθηκε και παρηγορητικά τους είπε: «Σώζεσθε, μὴν ἀκηδιᾶτε, ἀγρυπνεῖτε καὶ προσεύχεσθε. Στέφανοι μᾶς ἑτοιμάζονται». Ο Μοναχός Παύλος πρόσεξε ότι ο Όσιος εκείνη την ημέρα πήγε τρεις φορές στον τόπο που είχε υποδείξει για τον ενταφιασμό του. Καθόταν εκεί και κοίταζε αρκετή ώρα στη γη. Το βράδυ τον άκουσε να ψάλλει στο κελί του Πασχαλινούς ύμνους: «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι….», «Φωτίζου, φωτίζου ἡ νέα Ἱερουσαλήμ….», «Ὤ, Πάσχα τὸ μέγα καὶ ἱερώτατον, Χριστέ….».

Ο Όσιος κοιμήθηκε με ειρήνη στις 2 Ιανουαρίου 1833 μ.Χ. Οι μοναχοί τον είδαν με το λευκό ζωστικό, γονατιστό σε στάση προσευχής μπροστά στην εικόνα της Θεοτόκου, ασκεπή, με το χάλκινο σταυρό στο λαιμό και με τα χέρια στο στήθος σε σχήμα σταυρού. Νόμιζαν ότι τον είχε πάρει ο ύπνος.

Τα ιερά λείψανά του εξαφανίστηκαν κατά την περίοδο της Οκτωβριανής επαναστάσεως και ξαναβρέθηκαν το 1990 μ.Χ., στην Αγία Πετρούπολη. Το 1991 μ.Χ. επέστρεψαν στη μονή Ντιβέγιεβο.

Ποιοι γιορτάζουν σήμερα Πέμπτη 1 Ιανουαρίου

Σήμερα, Πέμπτη, 1 Ιανουαρίου σύμφωνα με το εορτολόγιο η εκκλησία τιμά την Περιτομή του Ιησού Χριστού και τιμάται η μνήμη του Μέγα Βασιλείου, της Αγίας Εμμελείας και του Αγίου Τηλεμάχου.

Τα ονόματα που γιορτάζουν είναι τα εξής:

• Βασίλειος, Βασίλης, Βάσος, Βασίλας, Μπίλης, Λάκης, Βασιλεία, Βασιλική, Βάσω, Βάσια, Βιβή, Βίκυ, Βίβιαν, Βασιλίνα
• Εμμέλεια, Εμμελεία*
• Τηλέμαχος, Τηλεμάχη

Ανατολή ήλιου: 07:41 – Δύση ήλιου: 17:16
Σελήνη 12.5 ημερών

Άγιος Βασίλειος ο Μέγας

Ο Μέγας Βασίλειος γεννήθηκε το 329 μ.Χ., κατ’ άλλους το 330 μ.Χ., στη Νεοκαισάρεια του Πόντου στο χωριό Άννησα και μεγάλωσε στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Τα δε εγκυκλοπαιδικά λεξικά αναφέρουν σαν πατρίδα του Μέγα Βασιλείου την Καισαρεία της Καππαδοκίας. Είχε 8 αδέρφια, 3 αγόρια και πέντε κορίτσια. Από τα 4 αγόρια τα 3 αγόρια έγιναν επίσκοποι (ο Βασίλειος Καισαρείας, ο Γρηγόριος Νύσσης και ο Πέτρος Σεβάστειας) και το ένα μοναχός (ο Ναυκράτιος). Από τις 5 αδερφές του η πρώτη, και συγχρόνως το πιο μεγάλο παιδί της οικογένειας, η Μακρίνα, έγινε μοναχή. Οι γονείς του Βασίλειος (και αυτός), που καταγόταν από την Νεοκαισάρεια του Πόντου και Εμμέλεια, που καταγόταν από την Καππαδοκία, αν και κατά κόσμον ευγενείς και πλούσιοι, είχαν συγχρόνως και ακμαιότατο χριστιανικό φρόνημα. Αυτοί μάλιστα έθεσαν και τις πρώτες -καθοριστικής σημασίας- πνευματικές βάσεις του Αγίου.

Με εφόδιο αυτή τη χριστιανική ανατροφή, ο Βασίλειος ξεκίνησε μια καταπληκτική ανοδική πνευματική πορεία. Έχοντας τα χαρίσματα της ευστροφίας και της μνήμης, κατέκτησε σχεδόν όλες τις επιστήμες της εποχής του. Και το σπουδαιότερο, κατέκτησε τη θεία θεωρία του Ευαγγελίου, που την έκανε αμέσως πράξη με την αυστηρή ασκητική ζωή του.

Μετά τις πρώτες του σπουδές στην Καισαρεία και κατόπιν στο Βυζάντιο, επισκέφθηκε, νεαρός ακόμα, την Αθήνα, όπου επί τέσσερα χρόνια συμπλήρωσε τις σπουδές του, σπουδάζοντας φιλοσοφία, ρητορική, γραμματική, αστρονομία και ιατρική, έχοντας συμφοιτητές του τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό (τον θεολόγο) και τον Ιουλιανό τον Παραβάτη.

Από την Αθήνα επέστρεψε στην Καισαρεία και δίδασκε την ρητορική τέχνη. Αποφάσισε όμως, να ακολουθήσει τη μοναχική ζωή και γι’ αυτό πήγε στα κέντρα του ασκητισμού, για να διδαχθεί τα της μοναχικής πολιτείας σε Αίγυπτο, Παλαιστίνη, Συρία και Μεσοποταμία. Όταν επέστρεψε, αποσύρθηκε σε μια Μονή του Πόντου, αφού έγινε μοναχός, και ασκήθηκε εκεί με κάθε αυστηρότητα για πέντε χρόνια (357 – 362 μ.Χ.). Ήδη τέλεια καταρτισμένος στην Ορθόδοξη Πίστη, χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος από τον επίσκοπο Καισαρείας Ευσέβιο. Ο υποδειγματικός τρόπος της πνευματικής εργασίας του δεν άργησε να τον ανεβάσει στο θρόνο της αρχιεροσύνης, διαδεχόμενος τον Ευσέβιο στην επισκοπή της Καισαρείας (370 μ.Χ.). Με σταθερότητα και γενναίο φρόνημα, ως αρχιερέας έκανε πολλούς αγώνες για την Ορθόδοξη Πίστη. Με τους ορθόδοξους λόγους που συνέγραψε, κατακεραύνωσε τα φρονήματα των κακοδόξων.

Στους αγώνες του κατά του Αρειανισμού αναδείχτηκε αδαμάντινος, ούτε οι βασιλικές κολακείες του Ουάλεντα (364 – 378 μ.Χ.), που πήγε αυτοπροσώπως στην Καισαρεία για να τον μετατρέψει στον Αρειανισμό, ούτε οι απειλές του Μόδεστου μπόρεσαν να κάμψουν το ορθόδοξο φρόνημα του Αγίου. Υπερασπίστηκε με θάρρος την Ορθοδοξία, καταπλήσσοντας τον βασιλιά και τους Αρειανούς. Ακόμα, αγωνίστηκε κατά της ηθικής σήψεως και επέφερε σοφές μεταρρυθμίσεις στο μοναχισμό.

Η δε υπόλοιπη ποιμαντορική δράση του, υπήρξε απαράμιλλη, κτίζοντας την περίφημη «Βασιλειάδα», συγκρότημα με ευαγή Ιδρύματα, όπως φτωχοκομείο, ορφανοτροφείο, γηροκομείο, ξενοδοχείο και νοσοκομείο κ.ά., όπου βρήκαν τροφή και περίθαλψη χιλιάδες πάσχοντες κάθε ηλικίας, γένους και φυλής.

Ο Μέγας Βασίλειος έχει πλούσιο και σημαντικό συγγραφικό έργο. Τα κυριότερα έργα του είναι οι 9 ομιλίες στην Εξαήμερο, ομιλίες στους Ψαλμούς, πολλές και διάφορες άλλες ομιλίες, ασκητικά έργα και επιστολές. Εκτός των άλλων έργων του, έγραψε και Θεία Λειτουργία, που, μετά την επικράτηση αυτής της συντομότερης του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου, τελείται 10 φορές το χρόνο: την 1η Ιανουαρίου (όπου γιορτάζεται και η μνήμη του), τις πρώτες πέντε Κυριακές της Μ. Τεσσαρακοστής, τις παραμονές των Χριστουγέννων και των Θεοφανείων, την Μ. Πέμπτη και το Μ. Σάββατο.

Στα πενήντα του χρόνια ο Μέγας Βασίλειος, εξαιτίας της ασθενικής κράσεώς του και της αυστηρής ασκητικής ζωής του (ορισμένες πηγές λένε από βαριά αρρώστια του ήπατος ή των νεφρών), την 1η Ιανουαρίου του 378 μ.Χ. ή κατ’ άλλους το 379 με 380 μ.Χ., εγκαταλείπει το φθαρτό και μάταιο αυτό κόσμο, αφήνοντας παρακαταθήκη και Ιερή κληρονομιά στην ανθρωπότητα ένα τεράστιο πνευματικό έργο.

Τα έργα του κατατάσσονται σε τέσσερις κατηγορίες:

Δογματικά συγγράμματα.
α) «Ανατρεπτικός του Απολογητικού του δυσσεβούς Ευνομίου». Αποτελείται από τρία βιβλία και καταφέρεται ενάντια του αρχηγού των Ανομοίων Ευνομίου.
β) «Προς Αμφιλόχιον, περί του Αγίου Πνεύματος». Επιστολική πραγματεία προς τον επίσκοπο Ικονίου Αμφιλόχιο σχετικά με το Άγιο Πνεύμα.

Ασκητικά συγγράμματα.
α) «Τα Ηθικά». Συλλογή 80 ηθικών κανόνων.
β) «Όροι κατά πλάτος». Περιέχει 55 κεφάλαια με θέμα γενικές αρχές του μοναχισμού.
γ) «Όροι κατ’ επιτομήν». Περιέχει 313 κεφάλαια που αναφέρονται στην καθημερινή ζωή των μοναχών.
δ) «Περί πίστεως».
ε) «Περί κρίματος».
στ) «Περί της εν παρθενία αληθούς αφθορίας». Έργο σχετικό με την παρθενική ζωή.

Ομιλίες.
Ορισμένες από τις ομιλίες του είναι:
α) «Εις την Εξαήμερον». Συλλογή 9 ομιλιών με θέμα τη δημιουργία του κόσμου.
β) «Εις του Ψαλμούς». Συλλογή 18 ομιλιών με αφορμή το περιεχόμενο των Ψαλμών του Δαυίδ.
γ) «Περί του ουκ έστιν αίτιος του κακού ο Θεός».
δ) «Περί πίστεως».
ε) «Κατά Σαβελλιανών, Αρείου και Ανομοίων».
στ) «Προς τους νέους, όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων». Το διασημότερο από τα κείμενα του Βασιλείου, στο οποίο πραγματοποιεί προσπάθεια γεφύρωσης μεταξύ χριστιανικής και κλασσικής παιδείας.
ζ) «Προτρεπτικός εις το άγιον βάπτισμα».
η) «Εις το πρόσεχε σεαυτώ».
θ) «Προς Πλουτούντας».
ι) «Εν λιμώ και αυχμώ».
ια) «Εις την μάρτυρα Ιουλίτταν και περί ευχαριστίας».

Επιστολές.
Σώζονται 365 επιστολές με το όνομα του Μεγάλου Βασιλείου, που καλύπτουν την εικοσαετία από την επιστροφή του στην Καισάρεια από την Αθήνα έως και το θάνατό του.

Το έθιμο της βασιλόπιτας

Στα χρόνια του Ιουλιανού του Παραβάτη, όταν το Βυζάντιο κήρυξε τον πόλεμο στην Περσία, ο Ιουλιανός πέρασε με τον στρατό του από την Καισαρεία. Τότε διέταξε να φορολογήσουν όλη την επαρχία και τα χρήματα αυτά θα τα έπαιρνε επιστρέφοντας για την Κωνσταντινούπολη. Έτσι, οι κάτοικοι αναγκάσθηκαν να δώσουν ό,τι είχε ο καθένας χρυσαφικά νομίσματα κ.λπ. Όμως ο Ιουλιανός σκοτώθηκε άδοξα σε μια μάχη στον πόλεμο με τους Πέρσες, έτσι δεν ξαναπέρασε ποτέ από την Καισάρεια. Τότε ο Άγιος Βασίλης έδωσε εντολή και από τα μαζεμένα χρυσαφικά τα μισά να δοθούν στους φτωχούς, ένα μικρό μέρος κράτησε για τις ανάγκες των ιδρυμάτων της Βασιλειάδος και τα υπόλοιπα τα μοίρασε στους κατοίκους με ένα πρωτότυπο τρόπο: έδωσε εντολή να ζυμώσουν ψωμιά και σε κάθε ψωμί, έβαλε από ένα νόμισμα ή χρυσαφικό μέσα, κατόπιν τα μοίρασε στα σπίτια, έτσι τρώγοντας οι κάτοικοι τα ψωμιά όλο και κάτι έβρισκαν μέσα. Έτσι, γεννήθηκε το έθιμο της πίτας που ονομάσθηκε βασιλόπιτα.

Ξαφνικό μπουρίνι αναστάτωσε περιοχές του Ηρακλείου

Μια δυσάρεστη έκπληξη επιφύλλαξε σε περιοχές της πόλης του Ηρακλείου, η τελευταία μέρα του 2025. Συγκεκριμένα, στις 5 το απόγευμα της Τετάρτης, ξέσπασε ένα ξαφνικό μπουρίνι που έκανε άνω κάτω καταστηματάρχες και πολίτες που κυκλοφορούσαν για να κάνουν τα ψώνια τους.

Όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες που μας έστειλαν αναγνώστες μας, ο δυνατός αέρας που φύσηξε, παρέσυρε διάφορα αντικείμενα, όπως τραπεζοκαθίσματα, σταθμευμένα μοτοποδήλατα, έσπασε δενδράκια, και προκάλεσε αρκετές μικροζημιές.

Με ιδιαίτερη σφοδρότητα έπληξε το μπουρίνι την πλατεία Αγίας Αικατερίνης, όπου παρέσυρε τραπεζοκαθίσματα και έσπασε δενδράκια και κλαδιά δένδρων.

Και τέντες ξήλωσε ο δυνατός άνεμος, όπως βλέπουμε και στη φωτογραφία. Επίσης, μετακίνησε πολλούς κάδους απορριμμάτων.

 Η "ΝΕΑ ΔΡΑΣΙΣ" 

απευθύνει σε όλους τους φίλους και τις φίλες

θερμές ευχές

για το νέον έτος

Ποιοι γιορτάζουν σήμερα Τετάρτη 31 Δεκεμβρίου

Σήμερα, Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου σύμφωνα με το εορτολόγιο τιμάται η μνήμη της Οσίας Μελάνης της Ρωμαίας.

Τα ονόματα που γιορτάζουν σήμερα είναι τα εξής:

• Μελανία,
• Μέλανυ,
• Μελανή,
• Μαύρη.

☀ Ανατολή ήλιου: 07:40 – Δύση ήλιου: 17:15
🌔 Σελήνη 11.3 ημερών

Οσία Μελάνη η Ρωμαία

Η Οσία Μελάνη η Ρωμαία έζησε στα χρόνια που βασιλιάς ήταν ο Ονώριος, δεύτερος γιος του Μεγάλου Θεοδοσίου. Οι γονείς της, ευγενείς και πλούσιοι, την πάντρεψαν σε μικρή ηλικία και απέκτησε δύο παιδιά.

Όμως μεγάλες δοκιμασίες την περίμεναν. Τη μητρική της καρδιά σπάραξε ο θάνατος των δύο παιδιών της. Μετά από λίγο και εντελώς ξαφνικά, πέθανε ο σύζυγος της. Και για να γεμίσει το πικρό ποτήρι της λύπης, χάνει και τους γονείς της. Οι στιγμές δύσκολες. Ποιος θα την παρηγορήσει; Μα ποιος άλλος; Ο λόγος του Θεού, που λέει: «τη έλπίδι χαίροντες, τη θλίψει υπομένοντες, τη προσευχή προσκαρτεροϋντες». Δηλαδή, η ακλόνητη ελπίδα σας στα μέλλοντα αγαθά, να σας γεμίζει χαρά και να σας ενισχύει για να δείχνετε υπομονή στη θλίψη. Και να επιμένετε στην προσευχή, συνεχίζει ο λόγος του Θεού, από την οποία θα λαμβάνετε σπουδαία βοήθεια στις δύσκολες περιστάσεις της ζωής σας. Έτσι και η Μελάνη, αδιάφορη για τις κοσμικές απολαύσεις, αποσύρθηκε σε ένα εξοχικό της κτήμα, όπου αφοσιώθηκε στη μελέτη και την προσευχή.

Εκεί επίσης καλλιγραφούσε Ιερά βιβλία και τα έδινε να τα διαβάζουν οι πιστοί. Διέθεσε όλη της την περιουσία για την ανακούφιση των φτωχών και ασθενών. Και αφού επισκέφθηκε πολλούς τόπους βοηθώντας τους πάσχοντες, κατέληξε στην Ιερουσαλήμ, όπου και πέθανε από πλευρίτιδα.

 Οι Γάλλοι έχασαν τα δύο «ιερά τέρατα» Μπριζίτ Μπαρντό και Αλέν Ντελόν - «Ο κόσμος που γεννηθήκαμε δεν υπάρχει πια»

Η Μπριζίτ Μπαρντό και ο Αλέν Ντελόν υπήρξαν κάτι πολύ περισσότερο από δύο μεγάλους κινηματογραφικούς σταρ.

Υπήρξαν σύμβολα μιας Γαλλίας που αναζητούσε τον εαυτό της μετά τον πόλεμο, πρόσωπα που ενσάρκωσαν την ελευθερία, την πρόκληση και τη ρήξη με τις παλιές νόρμες. Μαζί -ακόμη κι όταν δεν συνυπήρχαν στην οθόνη- σφράγισαν μια ολόκληρη εποχή, αφήνοντας αποτύπωμα που ξεπερνά τα όρια του κινηματογράφου.

Ο Ντελόν ήταν γνωστός για την γλυκιά και μελαγχολική παρουσία του στην οθόνη, συχνά παίζοντας τον ρόλο του γοητευτικού αλλά επικίνδυνου πρωταγωνιστή. Η Μπαρντό, από την άλλη, ήταν η επιτομή της γαλλικής ομορφιάς και αισθησιασμού, σαγηνεύοντας το κοινό με τις ερμηνείες και τις εντυπωσιακές εμφανίσεις της.

Υπήρξαν διάσημοι φίλοι, των οποίων οι μαγνητικές προσωπικότητες καθήλωναν το κοινό και τον Τύπο, ορίζοντας μια εποχή κινηματογραφικής ελευθερίας και αισθησιασμού. Η Μπαρντό είχε πει χαρακτηριστικά «Θα ήμασταν καταστροφικοί εραστές», ενώ ο Ντελόν την αποκαλούσε «τη μόνη γυναίκα που με τρόμαξε».

Μπριζίτ Μπαρντό: Σύμβολο θηλυκότητας και ελευθερίας

Η Μπριζίτ Μπαρντό εμφανίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’50 σαν ένα φαινόμενο χωρίς προηγούμενο. Με την ταινία Και ο Θεός… έπλασε τη γυναίκα (1956), δεν έγινε απλώς διάσημη, μετατράπηκε σε παγκόσμιο σύμβολο θηλυκότητας και ελευθερίας. Η εικόνα της αμφισβήτησε ευθέως την παραδοσιακή ηθική, προκαλώντας θαυμασμό αλλά και σφοδρές αντιδράσεις. Στη Γαλλία, η Μπαρντό αντιπροσώπευσε τη νέα γυναίκα: ανεξάρτητη, αισθησιακή, απρόβλεπτη. Ωστόσο, η ίδια πλήρωσε το τίμημα της υπερέκθεσης και της πίεσης της φήμης, εγκαταλείποντας νωρίς τον κινηματογράφο για να αφοσιωθεί στον αγώνα υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων.

Αλέν Nτελόν: Ο ιδανικός αντι-ήρωας

Ο Αλέν Ντελόν, από την άλλη, ενσάρκωσε τον ανδρικό μύθο της ίδιας περιόδου. Με πρόσωπο αγγελικό και βλέμμα παγωμένο, έγινε ο ιδανικός αντι-ήρωας. Από τον Γυμνό στον ήλιο έως τον Σαμουράι, ο Ντελόν υποδύθηκε χαρακτήρες μοναχικούς, αμφίσημους, συχνά βίαιους, που καθρέφτιζαν τις αντιφάσεις της σύγχρονης κοινωνίας. Η καριέρα του συνδέθηκε με μεγάλους σκηνοθέτες και εμπορικές επιτυχίες, αλλά και με μια δημόσια εικόνα σκληρότητας και εγωκεντρισμού που συχνά δίχαζε.

Η σχέση της Μπαρντό και του Ντελόν δεν υπήρξε ποτέ ερωτική, όμως η φιλία τους έγινε θρυλική. Γνωρίστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του ’50 και, παρά τις διαφορετικές πορείες τους, διατήρησαν έναν ισχυρό δεσμό. Συνεργάστηκαν ελάχιστες φορές στον κινηματογράφο, όμως η χημεία τους, πραγματική και συμβολική, ήταν έντονη. Εκτός πλατό, στήριζαν ο ένας τον άλλον, αναγνωρίζοντας πως ανήκαν στην ίδια «φυλή»: ανθρώπους υπερβολικούς, ελεύθερους, δύσκολους στη συνύπαρξη.

Οι... σκιές των «ιερών τεράτων»

Κοινό χαρακτηριστικό τους ήταν η άρνηση του συμβιβασμού. Και οι δύο λειτούργησαν ως καθρέφτες μιας κοινωνίας που άλλαζε ραγδαία. Αντιπροσώπευσαν τη νεότητα, την πρόκληση, τη σεξουαλική απελευθέρωση, αλλά και τη μοναξιά της διασημότητας. Στη Γαλλία έγιναν «ιερά τέρατα», πρόσωπα σχεδόν μυθικά, που δεν κρίνονταν μόνο για το έργο τους αλλά και για τον τρόπο ζωής τους.

Ωστόσο, η κληρονομιά τους δεν είναι χωρίς σκιές. Η Μπαρντό, ιδίως στα ύστερα χρόνια, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις με ακραίες και διχαστικές δημόσιες τοποθετήσεις, οι οποίες αμαύρωσαν, για πολλούς, την εικόνα της. Ο Ντελόν, αντίστοιχα, κατηγορήθηκε για αυταρχική συμπεριφορά, προβληματικές απόψεις και δύσκολες προσωπικές σχέσεις. Πλευρές που υπενθυμίζουν ότι οι μύθοι του κινηματογράφου παραμένουν άνθρωποι, με αντιφάσεις και αδυναμίες.

Στο Σαν Τροπέ το 1968 / Instagram

Παρά τα αρνητικά, το αποτύπωμα της Μπριζίτ Μπαρντό και του Αλέν Ντελόν παραμένει ανεξίτηλο. Εκπροσώπησαν μια Γαλλία τολμηρή, ανήσυχη και εξαγώγιμη στον κόσμο. Ο κινηματογράφος τους δεν ήταν μόνο ψυχαγωγία, ήταν στάση ζωής. Και η φιλία τους, μακριά από ρομαντικούς μύθους, αποτέλεσε έναν σπάνιο δεσμό αλληλοσεβασμού ανάμεσα σε δύο θρύλους που σημάδεψαν τον 20ό αιώνα.

Οι εικόνες τους καθόρισαν μια εποχή, αμφισβητώντας τα κοινωνικά όρια και γινόμενοι σύμβολα κινηματογραφικής επανάστασης και προσωπικής ελευθερίας.

Ένα θρυλικό δίδυμο του οποίου η γοητεία ξεπέρασε τις περιορισμένες κοινές εμφανίσεις στην οθόνη, αφήνοντας ανεξίτηλο αποτύπωμα στη γαλλική κουλτούρα και τον κινηματογράφο.

Ποιοι γιορτάζουν σήμερα Τρίτη 30 Δεκεμβρίου

Σήμερα, Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου σύμφωνα με το εορτολόγιο τιμάται η μνήμη των Αγίων Ανυσίου επισκόπου και Οσιομάρτυρος Ανυσίας εν Θεσσαλονίκη, Αγίου Γεδεών Καρακαλλινού του νέου εν Τυρνάβω, Αγίου Φιλεταίρου μάρτυρος.

Τα ονόματα που γιορτάζουν σήμερα είναι τα εξής:

• Ανύσιος, Ανυσία,
• Γεδεών,
• Φιλέταιρος, Φιλεταίριος,
• Φιλεταίρης, Φιλεταίρη,
• Φιλεταιρία, Φιλεταίρα.

☀ Ανατολή ήλιου: 07:40 – Δύση ήλιου: 17:14
🌔 Σελήνη 10.2 ημερών

Άγιος Φιλέταιρος

Ο Άγιος Φιλέταιρος ήταν από τη Νικομήδεια. Διακρινόταν για τη βαθιά πίστη του αλλά και το απέραντο εξωτερικό κάλλος, κάτι που δεν υπολόγισε ποτέ, γνωρίζοντας ότι μετράει η ψυχική ομορφιά και όχι η εξωτερική. Ποτέ δεν βασίστηκε σε αυτή, παρ’ όλο που αυτή θα του εξασφάλιζε μία άνετη ζωή.

Οι ειδωλολάτρες θέλοντας να εκμεταλλευτούν το φυσικό του κάλλος, προσπαθούσαν να τον προσελκύσουν στον ειδωλολατρισμό. Όταν μία φορά μετέβη στη Νικομήδεια ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός, άκουσε για τον Φιλέταιρο και ζήτησε να του γνωρίσουν το άτομο με την τόση ομορφιά. Μόλις τον είδε, μαγεύτηκε και του ζήτησε να μπει στην ακολουθία του, με την προϋπόθεση ότι θα αρνηθεί το χριστιανισμό.

Ο Άγιος αποκρίθηκε ότι θα υπηρετήσει τον αυτοκράτορα, αλλά δεν θα έπαυε να υμνεί και να λατρεύει τον Ιησού Χριστό. Γι’ αυτή την ομολογία του, φυλακίστηκε, αφέθηκε όμως ελεύθερος μετά από λίγο καιρό. Όταν όμως ανέβηκε στον αυτοκρατορικό θρόνο ο Μαξιμιανός, ο Φιλέταιρος καταδιώχτηκε και βασανίστηκε. Διεσώθη όμως και μετέβη σε όρος προς τα μέρη της Σιγριανής. Στα μέρη εκείνα ο Άγιος Φιλέταιρος, συνάντησε τον Άγιο Ευβιότο και έζησε μαζί του με αδελφική αγάπη, συμμελέτη και συμπροσευχή.

Ποιοι γιορτάζουν σήμερα Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου

Σήμερα, Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου σύμφωνα με το εορτολόγιο τιμάται η μνήμη του Οσίου Βενιαμίν.

Το όνομα που γιορτάζει σήμερα είναι το εξής: Βενιαμίν.

☀ Ανατολή ήλιου: 07:40 – Δύση ήλιου: 17:14
🌓 Σελήνη 9.1 ημερών

Όσιος Βενιαμίν

Ο Όσιος Βενιαμίν απεβίωσε ειρηνικά. Ο δε Άγιος Νικόδημος, αναφέρει ότιπέθανε από υδρωπικία και ότι στον Ευεργετινό υπάρχει το απόφθεγμά του: «Tην βασιλικήν οδόν πορεύεσθε και τα μίλια μετρείτε, και ουκ ολιγωρείτε».

Πέθανε η θρυλική Μπριζίτ Μπαρντό στα 91 της χρόνια

Η Μπριζίτ Μπαρντό, η Γαλλίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια που εξελίχθηκε σε διεθνές σύμβολο του σεξ, πριν γυρίσει την πλάτη στον κινηματογράφο για να αφοσιωθεί στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ζώων, πέθανε σε ηλικία 91 ετών.

Την είδηση του θανάτου της έκανε γνωστή το ίδρυμα που φέρει τ' όνομά της.

«Το Ίδρυμα Μπριζίτ Μπαρντό ανακοινώνει με απέραντη θλίψη τον θάνατο της ιδρύτριας και προέδρου του, της Μπριζίτ Μπαρντό, μιας διεθνώς αναγνωρισμένης ηθοποιού και τραγουδίστριας, που επέλεξε να εγκαταλείψει μια περίβλεπτη σταδιοδρομία για να αφιερώσει τη ζωή και την ενέργειά της στην υπεράσπιση των ζώων και στο Ίδρυμά της» αναφέρει ανακοίνωση που διαβιβάστηκε στο Γαλλικό Πρακτορείο, χωρίς να αναφέρει την ημέρα ή τον τόπο θανάτου.

Η Μπαρντό εκτοξεύθηκε στη διεθνή φήμη με την ταινία «Και ο Θεός… έπλασε τη γυναίκα» το 1956, σε σενάριο και σκηνοθεσία του τότε συζύγου της, Ροζέ Βαντίμ, και για τις επόμενες δύο δεκαετίες ενσάρκωσε την εικόνα της «σέξι γατούλας». Ωστόσο, στις αρχές της δεκαετίας του ’70 ανακοίνωσε την αποχώρησή της από την υποκριτική και άρχισε να δραστηριοποιείται όλο και περισσότερο πολιτικά.

Γεννημένη το 1934 στο Παρίσι, η «Μπεμπέ» -όπως ήταν το προσωνύμιό της, από τα αρχικά του ονόματός της- μεγάλωσε σε μια εύπορη, παραδοσιακή καθολική οικογένεια, αλλά διακρίθηκε τόσο ως χορεύτρια, ώστε να της επιτραπεί να σπουδάσει μπαλέτο, εξασφαλίζοντας θέση στο περίφημο Conservatoire de Paris. Παράλληλα, εργάστηκε ως μοντέλο και εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του Elle το 1950, σε ηλικία μόλις 15 ετών.

Η δουλειά της στο μόντελινγκ της άνοιξε τον δρόμο για τον κινηματογράφο. Σε μία από τις οντισιόν γνώρισε τον Βαντίμ, με τον οποίο παντρεύτηκε το 1952, αφού έκλεισε τα 18. Αρχικά έπαιξε μικρούς ρόλους, με σταδιακά αυξανόμενη προβολή. Το 1955 υποδύθηκε την ερωτική σύντροφο του Ντερκ Μπόγκαρτ στην ταινία Doctor at Sea, η οποία γνώρισε μεγάλη επιτυχία στη Βρετανία, γράφει ο Guardian.

Ωστόσο, ήταν το «Και ο Θεός… έπλασε τη γυναίκα», του Βαντίμ, όπου η Μπαρντό υποδύθηκε μια ασυγκράτητη έφηβη στο Σεν Τροπέ, που εδραίωσε την εικόνα της και τη μετέτρεψε σε διεθνές είδωλο. Η ταινία σημείωσε τεράστια επιτυχία τόσο στη Γαλλία όσο και διεθνώς και την εκτόξευσε στην πρώτη γραμμή των κινηματογραφικών σταρ.

Πέρα από το ευρύ κοινό, η Μπαρντό έγινε γρήγορα πηγή έμπνευσης για διανοούμενους και καλλιτέχνες - ανάμεσά τους και τα μέλη των θρυλικών Beatles, Τζον Λένον και Πολ ΜακΚάρτνεϊ, οι οποίοι ζητούσαν από τις τότε συντρόφους τους να βάψουν τα μαλλιά τους ξανθά, μιμούμενες το στιλ της. 

Ο αρθρογράφος Ρεϊμόν Καρτιέ έγραψε εκτενές άρθρο για το «Le cas Bardot» («Η υπόθεση Μπαρντό») στο Paris Match το 1958, ενώ η Σιμόν ντε Μποβουάρ δημοσίευσε το 1959 το διάσημο δοκίμιό της «Η Μπριζίτ Μπαρντό και το σύνδρομο της Λολίτας», παρουσιάζοντας την ηθοποιό ως την πιο απελευθερωμένη γυναίκα της Γαλλίας. Το 1969, η Μπαρντό επιλέχθηκε ως το πρώτο πραγματικό μοντέλο για τη Μαριάν, το σύμβολο της Γαλλικής Δημοκρατίας.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, η Μπαρντό πρωταγωνίστησε σε σειρά σημαντικών γαλλικών ταινιών, μεταξύ των οποίων το υποψήφιο για Όσκαρ δράμα Η Αλήθεια του Ανρί-Ζορζ Κλουζό, το Very Private Affair του Λουί Μαλ (δίπλα στον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι) και την Περιφρόνηση του Ζαν-Λικ Γκοντάρ. 

Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας, αποδέχθηκε προτάσεις από το Χόλιγουντ, όπως το Viva Maria!, μια κωμωδία εποχής με σκηνικό το Μεξικό και συμπρωταγωνίστρια την Ζαν Μορό, καθώς και το γουέστερν Shalako με τον Σον Κόνερι.

Παράλληλα, ακολούθησε και μουσική καριέρα, η οποία περιλάμβανε την ηχογράφηση της αρχικής εκδοχής του τραγουδιού Je T’Aime… Moi Non Plus του Σερζ Γκενσμπούρ, το οποίο είχε γράψει για εκείνη την περίοδο που διατηρούσαν εξωσυζυγική σχέση. Φοβούμενη σκάνδαλο, όταν το έμαθε ο τότε σύζυγός της Γκίντερ Ζαξ, η Μπαρντό ζήτησε από τον Γκενσμπούρ να μην το κυκλοφορήσει. Εκείνος το επανηχογράφησε αργότερα με την Τζέιν Μπίρκιν, γνωρίζοντας τεράστια εμπορική επιτυχία.

Η ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας

Ωστόσο, η Μπαρντό βρήκε όλο και πιο ασφυκτική την πίεση της διασημότητας. Όπως είχε δηλώσει στον Guardian το 1996, «η τρέλα που με περιέβαλε έμοιαζε πάντα εξωπραγματική. Δεν ήμουν ποτέ πραγματικά προετοιμασμένη για τη ζωή ενός σταρ». 

Αποσύρθηκε από την υποκριτική το 1973, σε ηλικία 39 ετών, μετά την ταινία Η διδακτική και εύθυμη ιστορία του Κολινό. Έκτοτε, αφοσιώθηκε στην προστασία των ζώων, συμμετέχοντας σε διαδηλώσεις κατά του κυνηγιού φώκιας το 1977 και ιδρύοντας το Ίδρυμα Μπριζίτ Μπαρντό το 1986.

Στη συνέχεια, έστειλε επιστολές διαμαρτυρίας σε παγκόσμιους ηγέτες για ζητήματα όπως η εξόντωση σκύλων στη Ρουμανία, η θανάτωση δελφινιών στα Νησιά Φερόε και η σφαγή γατών στην Αυστραλία. 

Παράλληλα, εξέφραζε συχνά ακραίες απόψεις για τη θρησκευτική σφαγή ζώων. Το 2003, στο βιβλίο της A Cry in the Silence, υιοθέτησε δεξιές πολιτικές θέσεις, επιτέθηκε σε ομοφυλόφιλους άνδρες και γυναίκες, εκπαιδευτικούς και στη λεγόμενη «ισλαμοποίηση της γαλλικής κοινωνίας», γεγονός που οδήγησε σε καταδίκη της για υποκίνηση φυλετικού μίσους.

Η Μπαρντό είχε μακρά ιστορία στήριξης του Front National (το οποίο μετονομάστηκε αργότερα σε National Rally), δηλώνοντας στον Guardian: «Όσον αφορά τη φοβερή άνοδο της μετανάστευσης, συμμερίζομαι πλήρως τις απόψεις του Ζαν-Μαρί Λεπέν». Το 2006, σε επιστολή της προς τον τότε υπουργό Εσωτερικών Νικολά Σαρκοζί, ανέφερε ότι ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Γαλλίας «καταστρέφει τη χώρα μας επιβάλλοντας τις πρακτικές του».

Η Μπαρντό παντρεύτηκε τέσσερις φορές: με τον Βαντίμ (1952-1957), τον Ζακ Σαριέ (1959-1962), με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον Νικολά, το 1960, με τον Ζαξ (1966-1969) και με τον πρώην σύμβουλο του Λεπέν, Μπερνάρ ντ’ Ορμάλ, τον οποίο παντρεύτηκε το 1992. 

Παράλληλα, είχε σειρά σχέσεων με επωνύμους, μεταξύ άλλων με τον Ζαν-Λουί Τρεντινιάν και τον Σερζ Γκενσμπούρ.

protothema.gr 

 

 Ολοκληρώθηκε η τετραλογία "Ο Μίτος της Μνήμης" - Ένα σπουδαίο έργο ζωής του δημοσιογράφου και συγγραφέα Γιώργου Σκαρβελάκη

Ένας πολύ γνωστός και αγαπητός Ηρακλειώτης δημοσιογράφος και συγγραφέας, ο Γιώργος Σκαρβελάκης, που μας τιμά με την φιλία του, παρουσιάζει αυτές τις μέρες ένα σπουδαίο έργο του που έφτασε στη φάση της ολοκλήρωσης: τον τρίτο και τέταρτο τόμο της τετραλογίας "Ο Μίτος της Μνήμης". 

Πρόκειται για ένα έργο ζωής, όπως χαρακτηρίζεται, αφού αποτελεί μια τεράστια και μοναδική συμβολή του συγγραφέα στην ενίσχυση και διάδοση της Γνώσης, αφού το τετράτομο πλέον έργο του πραγματεύεται την γέννηση, την πορεία και την εξέλιξη όλων σχεδόν των Ανθρωπιστικών Επιστημών. 

                                                Γιώργος Σκαρβελάκης

Αυτές τις μέρες, παραδόθηκαν από το τυπογραφείο οι δύο τόμοι που ολοκληρώνουν το φιλόδοξο αυτό συγγραφικό τόλμημα. Πρόκειται για τον τρίτο τόμο που αναφέρεται στην "Πορεία του Πνεύματος" και για τον τέταρτο τόμο που είναι αφιερωμένος στον "Δρόμο της Μουσικής". Είχαν προηγηθεί, ο πρώτος τόμος ("Ιστορία και Ιστοριογραφία") και ο δεύτερος ("Ελληνογερμανικές Στιγμές").

Ο Γιώργος Σκαρβελάκης, που διακρινόταν ανέκαθεν για το ανήσυχο πνεύμα του, δεν δίστασε να προχωρήσει σε μια ρηξικέλευθη πρωτοβουλία, να διανύσει πολύ βαθιά νερά και να αποδείξει ότι διαθέτει όλες τις απαιτούμενες συγγραφικές αρετές για να ανταποκριθεί στις προκλήσεις που ο ίδιος δεν δίστασε να θέσει, επιλέγοντας την θεματολογία του σπουδαίου τετράτομου έργου του.

Στην εισαγωγή του τρίτου τόμου ("Η Πορεία του Πνεύματος"), ο συγγραφέας σημειώνει μεταξύ άλλων: 

"Ποιά είναι η Πορεία του Πνεύματος στη διάρκεια της ιστορίας; 

"Από το χάραμα πήραμε   του Ήλιου τον δρόμο", γράφει ο Διονύσιος Σολωμός. Τι θέλει να πεί ο εθνικός μας ποιητής; Επισημαίνει, ίσως, μεταφορικά την αφετηρία και τη διαδρομή του από το σκοτάδι στο φως, με την ανακάλυψή του από τους Αρχαίους Έλληνες.

Μια πνευματική πορεία, από το φως της αρχαιοελληνικής παιδείας στο σκοτάδι του Μεσαίωνα. Και τανάπαλιν από το μεσαιωνικό σκοτάδι στο φως του Ήλιου. Το φως που αναδύθηκε με την Αναγέννηση (του αρχαίου πνεύματος) και τον Διαφωτισμό, δυο εξελικτικές "Στιγμές" που οδήγησαν στον Σύγχρονο Κόσμο".

Εξαιρετικά περιεκτική και επεξηγηματική η εισαγωγή του τέταρτου τόμου ("Ο Δρόμος της Μουσικής"), διαβάζουμε ως συμπερασματική κατάληξη, τα εξής:

"Όπως όλες οι τέχνες έτσι και η μουσική είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που ακολουθεί την ανθρώπινη εξέλιξη από τις απαρχές της και βρίσκεται σε αμφίδρομη σχέση με τον κοινωνικό περίγυρο, με τους γενικούς όρους της κάθε εποχής. Οι αλλαγές από εποχή σε εποχή επέρχονται κατά βάση από τις παραγωγικές μεταβολές και της συνακόλουθης κοινωνικής αναδιάρθρωσης, που μετασχηματίζονται σε ιδεολογικές μορφές".

Ξεφυλλίζοντας τον τέταρτο τόμο ο αναγνώστης ξεναγείται στην Ιστορία της Δυτικής Μουσικής, από την αρχαιότητα ως την σύγχρονη εποχή, σε πολύ κατανοητή γλώσσα, ενώ ειδικά κεφάλαια αφιερώνονται στην ελληνική παραδοσιακή κσι λαϊκή μουσική.

Έντονο είναι και το ενδιαφέρον του παραρτήματος του τέταρτου τόμου, που σε μια ξεχωριστή έκδοση 185 σελίδων αναλύει την σχέση που έχει το Αρχαίο Δράμα στην Σύγχρονη Όπερα.

                                   Οι δυο πρώτοι τόμοι του σπουδαίου έργου

Η επιτυχημένη και πολύ προσεκτική εκλαϊκευση που επιχειρεί ο συγγραφέας σε θέματα που μέχρι σήμερα θεωρούνταν σχεδόν απροσπέλαστα για το ευρύ κοινό, αποτελεί μια τεράστια συμβολή στην διάδοση πολύτιμων γνώσεων, αφού ο αναγνώστης της τετραλογίας έρχεται σε επαφή με ένα τεράστιο πλήθος στοιχείων, πληροφοριών και αναλύσεων που αφορούν στις πιο βασικές ανθρωπιστικές επιστήμες, και μάλιστα σε βάθος χρόνου.

Στους τέσσερις τόμους, συνδέεται η ελληνική κλασική παράδοση με τη γερμανική φιλοσοφική παράδοση. “Απόλλων VS Φάουστ” τιτλοφορούνται από κοινού οι τέσσερις τόμοι, για να τονιστεί η σύγκρουση αυτή  ως αδήριτη ιστορική και πολιτισμική πραγματικότητα, που καθόρισε την πορεία της Ευρώπης.

Ο Γιώργος Σκαρβελάκης είναι άξιος των συγχαρητηρίων μας για το συγγραφικό και εκδοτικό του τόλμημα, που ελπίζουμε να τύχει ευρύτατης αναγνώρισης, ως μια τεράστια συμβολή στην διάδοση της Γνώσης. Η τετραλογία του καταγράφεται ήδη ως άσφαλτος Μίτος που πράγματι είναι σε θέση να οδηγήσει τη Μνήμη στα βάθη της Ανθρώπινης Δημιουργίας.

ΚΩΣΤΑΣ ΤΡΙΓΩΝΗΣ