Ποιοι γιορτάζουν σήμερα Σάββατο 18 Απριλίου
Ο Όσιος Ιωάννης εγκαταβίωσε στη μονή Χαρίτωνος, όπου και κοιμήθηκε με ειρήνη.
Τιμητικό βραβείο στον Ιωάννη Νιταδώρο
για την πολυσήμαντη προσφορά του
στην ελαιοκομία
Μια γνωστή, δημιουργική και πρωτοποριακή εταιρεία του Ηρακλείου, η «Ι. Ε. ΝΙΤΑΔΩΡΟΣ Α.Ε.», που έχει εξειδικευθεί στον καινοτόμο σχεδιασμό και κατασκευή εξοπλισμού για παραγωγή ελαιολάδου ανώτερης ποιότητας, καθώς επίσης και σε εξειδικευμένες εφαρμογές του ευρύτερου βιομηχανικού χώρου, θα έχει την τιμητική της στο 11ο Φεστιβάλ Ελαιολάδου και Ελιάς που θα πραγματοποιηθεί στο Διεθνές Εκθεσιακό Κέντρο Κρήτης στο Ηράκλειο από τις 24 ως τις 26 Απριλίου.
Συγκεκριμένα, με απόφαση της οργανωτικής επιτροπής του Φεστιβάλ, την βραδιά των εγκαινίων, την Παρασκευή 24.04.2026 και ώρα 19:30, θα πραγματοποιηθεί η βράβευση του ιδρυτή της εταιρείας κ. Ιωάννη Νιταδώρου, για την πολυσήμαντη προσφορά του στην ελληνική ελαιοκομία.
Η βράβευση του κ. Ι. Νιταδώρου, αποτελεί αναγνώριση της αξιοθαύμαστης, πολύμοχθης και δημιουργικής πορείας του ιδίου και της εταιρείας του. Όπως αναφέρει το σκεπτικό της απόφασης για την βράβευσή του, "ο κ. Νιταδώρος κατάφερε να μετατρέψει μια προσωπική προσπάθεια σε μια από τις πλέον αξιόπιστες βιομηχανικές επιχειρήσεις της χώρας, με έδρα τη Βιομηχανική Περιοχή Ηρακλείου. Η επιτροπή των βραβείων εστίασε στην προσήλωση του τιμώμενου στην ποιότητα, την ασφάλεια και την υιοθέτηση τεχνολογιών αιχμής, στοιχεία που συμβάλλουν καθοριστικά στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής παραγωγής σε διεθνές επίπεδο. Η εταιρεία, υπό την καθοδήγησή του, δεν περιορίστηκε μόνο στις παραδοσιακές κατασκευές, αλλά επεκτάθηκε με επιτυχία στο σχεδιασμό και στην κατασκευή εξοπλισμού για την παραγωγή ελαιολάδου ανώτερης ποιότητας, καθώς επίσης και σε εξειδικευμένες εφαρμογές του ευρύτερου βιομηχανικού χώρου, προωθώντας το μοντέλο της κυκλικής οικονομίας».
Η ιστορική πορεία της εταιρείας «Ι. Ε. ΝΙΤΑΔΩΡΟΣ Α.Ε.»
Η πορεία της εταιρείας «Ι. Ε. ΝΙΤΑΔΩΡΟΣ Α.Ε.» χρονολογείται από το έτος 1920, με την έναρξη λειτουργίας ενός πρωτοποριακού για την εποχή του Μηχανουργείου του Φρανσουά Μεφσούτ, παππού του Ιωάννη Νιταδώρου. Ο Φρανσουά Μεφσούτ, σπούδασε Μηχανολόγος στην Γκρενόμπλ της Γαλλίας και με το τέλος των σπουδών του εγκαταστάθηκε στο Ηράκλειο. Με τις εξειδικευμένες γνώσεις που διέθετε, τις καινοτόμες ιδέες και το μεράκι του, συνέβαλε αποφασιστικά στην πορεία ανάπτυξης του νησιού.
Το 1951, στην οικογένεια προστίθεται ο Ελευθέριος Νιταδώρος, Χημικός Μηχανικός του ΕΜΠ και γαμπρός του Φρανσουά, ο οποίος διατηρεί από το 1946 στο Ηράκλειο Τεχνικό Γραφείο Μελετών. Με τις επιστημονικές του γνώσεις και το ανήσυχο πνεύμα του για πρόοδο και ανάπτυξη, το 1951 συμβάλλει στην ίδρυση Τεχνικών Σχολών από το Εμπορικό Επιμελητήριο Ηρακλείου και αναλαμβάνει την Διεύθυνσή τους από την αρχή έως και το τέλος της λειτουργίας τους, το έτος 1980. Για την εντυπωσιακή πορεία των σχολών, που έγιναν ευρέως γνωστές σαν «Σχολές Νιταδώρου», με τους χιλιάδες εξειδικευμένους αποφοίτους, αλλά και για τις πρωτοποριακές τεχνολογικές μελέτες και έρευνες του ιδίου, ο Ελευθέριος Νιταδώρος θεωρήθηκε από τους πρωτεργάτες της Βιομηχανικής στελέχωσης και ανάπτυξης της Κρήτης και τιμήθηκε από το Παγκόσμιο Συμβούλιο Προόδου και Πολιτισμού.
Ο Ιωάννης Νιταδώρος σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στο Πολυτεχνείο του Βερολίνου της τότε Δυτικής Γερμανίας, ειδικευθείς στην Συγκοινωνιολογία. Το 1981, μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του επέστρεψε στην Ελλάδα και άρχισε να εργάζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας δίπλα στον πατέρα του, αείμνηστο Ελευθέριο Νιταδώρο. Στη διάρκεια της επαγγελματικής του ενασχόλησης ως Πολιτικός Μηχανικός - Συγκοινωνιολόγος, εκπόνησε πλήθος ιδιωτικών μελετών και μελετών του Δημοσίου. Το 1995 ίδρυσε κατασκευαστική εταιρεία με αντικείμενο την ανέγερση κατοικιών και αντιπαροχών, ενώ παράλληλα ήταν μέτοχος σε Τεχνική Εταιρεία Μηχανικών για εξειδικευμένες κτιριακές μελέτες και μελέτες ενισχύσεων (Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη Ηρακλείου, Πολυτεχνική Σχολή ΑΠΘ, αμφιθέατρο ΙΤΕ Κρήτης, κ.λπ.).
Το έτος 2000 ιδρύει την εταιρεία «ΙΩΑΝΝΗΣ Ε. ΝΙΤΑΔΩΡΟΣ Α.Ε.» ως επέκταση των δραστηριοτήτων του Τεχνικού Γραφείου Μελετών, με στόχο την ανάπτυξη στον τομέα κατασκευής Μηχανολογικού εξοπλισμού κυρίως της Βιομηχανίας Τροφίμων. Το 2005 μετέφερε την έδρα της εταιρείας σε ιδιόκτητες κτιριακές εγκαταστάσεις στη Βιομηχανική Περιοχή Ηρακλείου και την στελέχωσε με άριστους τεχνικούς και σύγχρονο μηχανολογικό εξοπλισμό. Από το έτος 2010 έως το 2014, υπήρξε εκλεγμένο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Παγκρήτιας Συνεταιριστικής Τράπεζας, ενώ από το έτος 2015 έως το έτος 2017 υπηρέτησε ως εκλεγμένο μέλος του Δ.Σ. τον Σύνδεσμο Επιχειρήσεων της Βιομηχανικής περιοχής Ηρακλείου.
Παράλληλα, διεύρυνε τις δραστηριότητες της εταιρείας του σε επιπλέον τομείς όπως, επεξεργασία αποβλήτων και παραγωγή στερεών βιοκαυσίμων και ανέπτυξε τον τομέα κατασκευής και εμπορίας εξειδικευμένου μηχανολογικού εξοπλισμού.
και διαδόχων του, Ελευθερίου και Αντωνίου
Τα έτη 2012 και 2015, ολοκληρώνοντας τις σπουδές τους οι δυο γιοί του, ο Ελευθέριος Νιταδώρος Πολιτικός Μηχ/κος και ο Αντώνιος Νιταδώρος Μηχανολόγος Μηχ/κος, άρχισαν να εργάζονται στην εταιρεία. Με τις γνώσεις και το ενδιαφέρον τους, αναπτύσσουν το μελετητικό τμήμα, παρέχοντας ολοκληρωμένες λύσεις και έθεσαν ως στόχο την περαιτέρω ανάπτυξη της εταιρείας. Εφαρμόζουν καινοτόμες ιδέες και κατασκευάζουν μηχανολογικό εξοπλισμό για την παραγωγή υψηλής ποιότητας ελαιολάδου, ενώ παράλληλα διευρύνουν τις δραστηριότητες της και σε άλλους τομείς.
Έτσι, η εταιρεία με τις κατασκευές της, πέραν της διαχρονικής παρουσίας της στον χώρο των ελαιοτριβείων, παρουσιάζει αξιοσημείωτη παρουσία στις βιομηχανίες επεξεργασίας αποβλήτων, στην βιομηχανία παραγωγής βιοαερίου, στον χώρο των ανακυκλώσεων, της επεξεργασίας αποβλήτων και της παραγωγής βιοκαυσίμων, ενώ συμμετέχει ενεργά σε διάφορες κατασκευές στο έργο του νέου Αεροδρομίου στο Καστέλι Πεδιάδος.
Σήμερα, η εταιρεία απασχολεί 18 άτομα απόλυτα εξειδικευμένου προσωπικού και συνεχίζει να αναπτύσσεται δυναμικά, υπό τη διεύθυνση των γιων του ιδρυτή της, του Ελευθερίου και του Αντωνίου Νιταδώρου. Η εταιρεία πλέον συνδυάζει την πολύχρονη οικογενειακή εμπειρία με τη σύγχρονη τεχνογνωσία, διασφαλίζοντας τη συνέχεια της παράδοσης, και επιδιώκοντας δυναμικά την τεχνική αρτιότητα και την καινοτομία. Το επίπεδο της εταιρείας έχει πλέον ξεπεράσει τα παραδοσιακά όρια, έχει λάβει βεβαίωση καινοτομικού προϊόντος από το ΕΛΜΕΠΑ, ενώ ταυτόχρονα κατέχει δίπλωμα ευρεσιτεχνίας από τον ΟΒΙ, σε αναγνώριση της πρωτοποριακής τεχνολογικής συνεισφοράς της. Με την ενεργό συμμετοχή της 4ης γενιάς, η εταιρεία συνεχίζει να επεκτείνει τις δραστηριότητες και την τεχνογνωσία της στους σύγχρονους τομείς της βιομηχανίας.
Σήμερα Παρασκευή, 17 Απριλίου, σύμφωνα με το εορτολόγιο τιμάται η μνήμη των Ζωοδόχου Πηγής, Ιερομάρτυρος Συμεώνος επισκόπου εν Περσία, Αγαπητού πάπα Ρώμης, Μάρτυρος Αδριανού.
Τα ονόματα που γιορτάζουν σήμερα είναι τα εξής:
Επίσης σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Αγροτικής Πάλης και η Παγκόσμια Ημέρα Αιμορροφιλίας.
☀ Ανατολή ήλιου: 06:46 – Δύση ήλιου: 20:02
🌑 Σελήνη 29.4 ημερών
Με το όνομα Ζωοδόχος Πηγή του Μπαλουκλί ή Παναγία η Μπαλουκλιώτισσα φέρεται ιερό χριστιανικό αγίασμα που βρίσκεται στη Κωνσταντινούπολη έξω από τη δυτική πύλη της Σηλυβρίας, όπου υπήρχαν τα λεγόμενα «παλάτια των πηγών» στα οποία οι Βυζαντινοί Αυτοκράτορες παραθέριζαν την Άνοιξη. Πήρε την ονομασία του από το τουρκικό όνομα Balık (που σημαίνει ψάρι) και περιλαμβάνει το μοναστήρι, την εκκλησία και το αγίασμα.
Για την αποκάλυψη του Αγιάσματος υπάρχουν δυο εκδοχές:
α) Η πρώτη, που εξιστορεί ο Νικηφόρος Κάλλιστος αναφέρει ότι: Ο μετέπειτα Αυτοκράτορας Λέων ο Θράξ ή Λέων ο Μέγας (457 – 474 μ.Χ.), όταν ερχόταν ως απλός στρατιώτης στην Κωνσταντινούπολη, συνάντησε στη Χρυσή Πύλη έναν τυφλό που του ζήτησε νερό. Ψάχνοντας για νερό, μια φωνή του υπέδειξε την πηγή. Πίνοντας ο τυφλός και ερχόμενο το λασπώδες νερό στα μάτια του θεραπεύτηκε. Όταν αργότερα έγινε Αυτοκράτορας, του είπε η προφητική φωνή, πως θα έπρεπε να χτίσει δίπλα στην πηγή μια Εκκλησία. Πράγματι ο Λέων έκτισε μια μεγαλοπρεπή εκκλησία προς τιμή της Θεοτόκου στο χώρο εκείνο, τον οποίο και ονόμασε «Πηγή». Ο Κάλλιστος περιγράφει τη μεγάλη αυτή Εκκλησία με πολλές λεπτομέρειες, αν και η περιγραφή ταιριάζει περισσότερο στο οικοδόμημα του Ιουστινιανού. Ιστορικά πάντως είναι εξακριβωμένο, ότι το 536 μ.Χ. στη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως, υπό τον Πατριάρχη Μηνά 536 – 552 μ.Χ.), λαμβάνει μέρος και ο Ζήνων, ηγούμενος «του Οίκου της αγίας ενδόξου Παρθένου και Θεοτόκου Μαρίας εν τη Πηγή».
β) Η δεύτερη, που εξιστορεί ο ιστορικός Προκόπιος, τοποθετείται στις αρχές του 6ου αιώνα και αναφέρεται στον Ιουστινιανό. Ο Ιουστινιανός κυνηγούσε σ’ ένα θαυμάσιο τοπίο με πολύ πράσινο, νερά και δένδρα. Εκεί, σαν σε όραμα, είδε ένα μικρό παρεκκλήσι, πλήθος λαού και έναν ιερέα μπροστά σέ μία πηγή. «Είναι η πηγή των θαυμάτων» του είπαν. Και έχτισε εκεί μοναστήρι με υλικά που περίσσεψαν από την Αγιά Σοφιά. Ο Ι. Κεδρηνός αναφέρει ότι χτίστηκε το 560 μ.Χ.
Εκδήλωση τιμής και μνήμης στο Ηράκλειο για τον μεγάλο συγγραφέα Άρη Φακίνο
Ένας από τους μεγάλους Έλληνες συγγραφείς που μεγαλούργησαν στο εξωτερικό, ο Άρης Φακίνος, που όσο ζούσε είχε αναπτύξει ακατάλυτους δεσμούς με το Ηράκλειο και τους ανθρώπους του, θα τιμηθεί όπως του αξίζει με μια ειδική εκδήλωση που προετοιμάζεται και θα πραγματοποιηθεί στα τέλη του επόμενου μήνα, και συγκεκριμένα την Παρασκευή 22 Μαϊου, στην αίθουσα "Μανόλης Καρέλλης" του δημοτικού μεγάρου της οδού Ανδρόγεω.
Για τον Άρη Φακίνο, το έργο και τους αγώνες του, θα μιλήσει ο δημοσιογράφος Κώστας Τριγώνης, ενώ η εκδήλωση θα τελεί υπό την αιγίδα της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Πελοποννήσου Ηπείρου και Νήσων.
Σήμερα Πέμπτη, 16 Απριλίου, σύμφωνα με το εορτολόγιο τιμάται η μνήμη των Αγίων Λεωνίδη Χαρίσσας Νίκης Γαλήνης Καλλίδας, Αγίας Χιόνας.
Τα ονόματα που γιορτάζουν σήμερα είναι τα εξής:
Επίσης σήμερα είναι η Διεθνής Ημέρα κατά του Θορύβου και η Παγκόσμια Ημέρα Φωνής.
☀ Ανατολή ήλιου: 06:48 – Δύση ήλιου: 20:01
🌑 Σελήνη 28.3 ημερών
Ο Άγιος Λεωνίδης, ο «Μέγας πρόμαχος Επιδαύρου» όπως αποκαλείται, στο απολυτίκιο του και οι Αγίες αυτές γυναίκες, έζησαν στα χρόνια του βασιλιά Δεκίου (249 – 251 μ.Χ.), και κατάγονταν από την Πελοπόννησο.
Συνελήφθησαν κατά τις ήμερες της Ανάστασης του Κυρίου στην Τροιζηνία της Πελοποννήσου, και οδηγήθηκαν στον ηγεμόνα της Κορίνθου Βενούστο. Οι Μάρτυρες έμειναν αμετακίνητοι στην πίστη τους και ο ηγεμόνας διέταξε να ξεσχίσουν τον Λεωνίδη και κατόπιν, αυτόν μαζί με όλες τις γυναίκες να τους ρίξουν στη θάλασσα.
Στο δρόμο για το μαρτύριο όλες μαζί έψαλλαν διάφορους ψαλμούς και κατόπιν αφού όλες τις έδεσαν με πέτρες τις έριξαν στη θάλασσα, μαζί με τον Λεωνίδη. Έτσι έλαβαν τα αμάραντα στεφάνια του μαρτυρίου, μια ήμερα προ του Αγίου Πάσχα δηλαδή το Μεγάλο Σάββατο.
Το 1833 μ.Χ. ο ιερεύς Νικόλαος Νάτσουλης, έκτισε ναό προς τιμήν και δόξα του Αγίου Λεωνίδη.
Το 1916 μ.Χ. μετά από συνεχή όνειρα, ευσεβείς κάτοικοι της Επιδαύρου, καλούντο να «εύρουν κρυμμένον θησαυρόν» κάτω από τα θεμέλια των ερειπίων του ιερού ναού της Υπεραγίας Θεοτόκου. Όταν, επί τέλους έσκαψαν στο σημείο που είχε υποδειχτεί, κατ΄ αρχήν βρήκαν ιερή εικόνα της Παναγίας και κατόπιν σε βάθος 70 εκατοστών, αποκαλύφτηκαν επτά σκελετοί που όπως αποδείχτηκε ανήκαν σε γυναίκες.
Συγχρόνως, παρουσιάστηκε και πέτρινη πλάκα η οποία αφού μετακινήθηκε αποκάλυψε ανδρικό σκελετό ο οποίος μαρτυρούσε ότι ο άνθρωπος αυτός είχε υποστεί στραγγαλισμό ενώ ευωδία αναδυόταν εκ του τάφου.
Εμβληματική μορφή του Χριστιανισμού του 3ου αι., αν και η ζωή του καλύπτεται από μια ιστορική σύγχυση με τον ομώνυμο μάρτυρα της Κορίνθου. Διετέλεσε Επίσκοπος Αθηνών κατά την περίοδο του μεγάλου διωγμού επί Δεκίου (251). Φλογερός κήρυκας και πνευματικός πατέρας των Αθηναίων, εργάστηκε για τη στερέωση της πίστης σε μια πόλη που ήταν ακόμη το κέντρο της ειδωλολατρικής φιλοσοφίας. Συνελήφθη για την πίστη του, υπέστη βασανιστήρια και, σύμφωνα με την παράδοση, το μαρτύριό του ολοκληρώθηκε με αγχόνη ή ρίψη στη θάλασσα.
Η τιμή του Λεωνίδη στην Αθήνα επιβεβαιώνεται από την αρχαιολογική σκαπάνη. Στην οδό Αρδηττού, κοντά στους στύλους του Ολυμπίου Διός, ανακαλύφθηκαν τα θεμέλια μεγαλοπρεπούς παλαιοχριστιανικής βασιλικής του 5ου αι., με κρύπτη («μαρτύριο») για τη φύλαξη των λειψάνων του αγίου. Η φήμη του, ωστόσο, ξεπέρασε τα όρια της Αττικής, κάτι που βεβαιώνει η ομώνυμη παλαιοχριστιανική βασιλική στο χωριό Κλαυσί, λίγα χιλιόμετρα έξω από το Καρπενήσι. Η ύπαρξη του ναού ήρθε στο φως τυχαία το 1955, μετά από έντονες βροχοπτώσεις που αποκάλυψαν τμήματα του μνημείου. Οι ανασκαφές που ακολούθησαν (1958-1959) από τον αρχαιολόγο Παύλο Λαζαρίδη αποκάλυψαν μια μεγάλη βασιλική του 5ου αι. Το σπουδαιότερο χαρακτηριστικό του ναού είναι το ψηφιδωτό δάπεδο, το οποίο σώζεται σε εξαιρετική κατάσταση σε μεγάλη έκταση (περίπου 28 τ.μ.) και περιλαμβάνει περίτεχνες αναπαραστάσεις με πουλιά (παγώνια και πέρδικες), ψάρια, φυτικά μοτίβα και γεωμετρικά σχήματα. Στο δάπεδο υπάρχει σημαντική ψηφιδωτή επιγραφή που αναφέρει: «Υπέρ ευχής Λεωνίδου και των διαφερόντων αυτώ». Αυτή η αναφορά οδήγησε στη σύνδεση του ναού με τον άγιο.
Μαθητής του απ. Παύλου, άνθρωπος επιφανής, ευγενικής καταγωγής και προχωρημένης ηλικίας όταν ξέσπασε ο διωγμός των χριστιανών που, παρά το γήρας του, δεν δίστασε να ομολογήσει την πίστη του δημόσια και να προτρέπει τους ειδωλολάτρες να ακολουθήσουν τον Χριστό. Το γεγονός προκάλεσε την αντίδραση του τοπικού Επάρχου, ο οποίος με αυστηρότητα τον προειδοποίησε να σταματήσει αυτή τη δράση, διαφορετικά θα έθετε σε σοβαρό κίνδυνο τη ζωή του. Η άρνησή του συνοδεύτηκε με μαστίγωμα, φρικτά βασανιστήρια και θάνατο σε πυρακτωμένη κάμινο.
Γεννήθηκαν και διέμεναν στη Ρώμη, προερχόμενες από επιφανείς οικογένειες της πόλης, ευγενικής καταγωγής και μεγάλης περιουσίας. Υπήρξαν μαθήτριες των αγ. αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Κατά τη διάρκεια των σκληρών διωγμών του αυτοκράτορα Νέρωνα (64-68), οι δύο γυναίκες επιδόθηκαν σε ένα επικίνδυνο έργο. Αναζητούσαν κρυφά τα σώματα των μαρτύρων που ρίχνονταν στους δρόμους ή στα θηρία, τα περισυνέλεγαν και τα ενταφίαζαν με τιμές. Η παράδοση αναφέρει ότι οι ίδιες φρόντισαν για τον ενταφιασμό των λειψάνων των προαναφερθέντων αποστόλων. Κάποιοι, ωστόσο, τις κατήγγειλαν στις αρχές της πόλης, φυλακίστηκαν και μετά από πολλά βασανιστήρια τις αποκεφάλισαν.
Ανήκουν στη χορεία των «νεοφανών» αγίων, καθώς τα γεγονότα του μαρτυρίου τους παρέμεναν άγνωστα για σχεδόν 500 χρόνια, μέχρι την αποκάλυψή τους μέσω οραμάτων το 1959 στη Λέσβο. Ο Αγ. Ραφαήλ γεννήθηκε στους Μύλους της Ιθάκης το 1410 (κατά κόσμον Γεώργιος Λασκαρίδης). Υπήρξε αξιωματικός του βυζαντινού στρατού, αλλά εγκατέλειψε τα εγκόσμια, έγινε μοναχός και αργότερα αρχιμανδρίτης. Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης (1453), κατέφυγε στη Λέσβο για να γλιτώσει από τους Οθωμανούς και εγκαταστάθηκε στη Μονή του Γενεσίου της Θεοτόκου, στον λόφο των Καρυών, κοντά στη Θερμή. Ο Αγ. Νικόλαος ήταν ο υποτακτικός και συνοδός του Ραφαήλ, καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη, ήταν διάκονος και ακολούθησε τον γέροντά του στη Λέσβο, όπου ασκήτεψαν μαζί στην ίδια μονή. Η 12χρονη Αγ. Ειρήνη ήταν κόρη του προεστού της Θερμής, Βασιλείου. Η οικογένειά της είχε καταφύγει στο μοναστήρι μαζί με άλλους χριστιανούς κατά τη διάρκεια της τουρκικής επιδρομής του 1463. Την άνοιξη του ιδίου έτους, οι Τούρκοι κατέλαβαν το μοναστήρι και με φρικτά βασανιστήρια θανάτωσαν και τους τρεις. Την Ειρήνη την έκαψαν ζωντανή μέσα σε πιθάρι μπροστά στα μάτια των γονέων της, τον Νικόλαο τον βασάνισαν μέχρι θανάτου δεμένο σε δέντρο και τον Ραφαήλ τον έσυραν άγρια, τον κρέμασαν από μια καρυδιά και τον θανάτωσαν με πριόνι την Τρίτη της Διακαινησίμου 9 Απριλίου.
Η ιστορία τους ήρθε στο φως το 1959, όταν κατά τη διάρκεια εργασιών σε κτήμα στη Θερμή βρέθηκαν τάφοι και λείψανα. Οι Αγιοι εμφανίστηκαν σε πολλούς κατοίκους (με πρώτη την Αγγελική Μαράγκου), αποκαλύπτοντας τα ονόματα και τις λεπτομέρειες του βίου τους. Σήμερα, η Ιερά Μονή Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης στη Λέσβο είναι ένα από τα σημαντικότερα προσκυνήματα της Ελλάδας, όπου φυλάσσονται τα ιερά τους λείψανα και μαρτυρούνται πολυάριθμα θαύματα και κατά την ανεύρεσή τους και αργότερα. Πολλά επίσης είναι τα βιβλία που έχουν γραφεί, καθώς η συγκλονιστική ιστορία της αποκάλυψής τους ενέπνευσε πολλούς συγγραφείς. Τα σημαντικότερα και πιο γνωστά είναι «Σημείον Μέγα» του Φώτη Κόντογλου, που ήταν από τους πρώτους που κατέγραψαν τα γεγονότα της Λέσβου με το ιδιαίτερο ύφος του, το «Ιστορικό της Ιεράς Μονής Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης» της ηγουμένης Ευγενίας Κλειδαρά, που συνέγραψε μια ολόκληρη σειρά βιβλίων για τις εμφανίσεις, τα οράματα των πιστών και τα αναρίθμητα θαύματα που συνέβησαν από το 1959 και μετά, και το «Η ζωή εκ τάφων» του Μητροπολίτη Γουμενίσσης Δημητρίου.
Ανήκαν στον ευρύτερο κύκλο μαθητών του Χριστού (εβδομήκοντα απόστολοι) και συνάμα υπήρξαν και μαθητές και συνεργάτες του Απ. Παύλου. Κήρυξαν μαζί του το Ευαγγέλιο και γνώρισαν από κοντά τις δοκιμασίες, τον αγώνα αλλά και τις διώξεις για τον ιερό σκοπό της διάδοσής του. Ο Αρίσταρχος ήταν Ιουδαίος με καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη, ο Παύλος τον τιμούσε ιδιαίτερα, τον είχε συνοδό στις περιοδείες του και τον αποκαλούσε «συναιχμάλωτον» και «παρηγορία» του. Χειροτονήθηκε Επίσκοπος Απαμείας της Συρίας και τον αποκαλούσαν Δεύτερο Πρόδρομο, εξαιτίας της μηλωτής που έφερε και της ασκητικής του ζωής. Μαρτύρησε κατά τη διάρκεια των διωγμών του Νέρωνα (64 – 68).
Ο Πούδης και ο Τρόφιμος αναφέρονται από τον Απ. Παύλο στην προς Τιμόθεον επιστολή του, ενώ ο ευαγγελιστής Λουκάς στις Πράξεις των Αποστόλων αναφέρει ότι ο Τρόφιμος καταγόταν από την Εφεσο. Συνόδευσαν τον Παύλο στην τελευταία φάση των περιοδειών του και ειδικότερα στο τελευταίο του ταξίδι στα Ιεροσόλυμα. Οταν ο κατηγορούμενος Παύλος επικαλέστηκε τον αυτοκράτορα και εστάλη στη Ρώμη για να δικαστεί, άφησε στη Μίλητο τον Τρόφιμο επειδή ήταν άρρωστος, όπου πιθανότατα μαρτύρησε μαζί με τον Πούδη στον ίδιο διωγμό.
Γεννήθηκε στο χωριό Λιγούδιστα της Μεσσηνίας. Σε νεαρή ηλικία έφυγε για την Τρίπολη και εργάστηκε ως κτίστης και βοηθός Τούρκου κουρέα, ο οποίος τον παρέσυρε με υποσχέσεις, εξισλαμίστηκε και έλαβε το όνομα Μεχμέτ. Σύντομα όμως η συνείδησή του άρχισε να τον ελέγχει και η μετάνοιά του ήταν τόσο βαθιά, που αποφάσισε να ξεπλύνει την άρνηση του Χριστού με το αίμα του. Αρχικά πήγε στη Μαγνησία Μ. Ασίας και από εκεί στη Μονή του Τιμίου Προδρόμου Μοσχονησίου, ενώ αργότερα κατέφυγε στον Αγ. Μακάριο Κορίνθου και τον Αγ. Νικηφόρο τον Χίο, που τον καθοδήγησαν στον πνευματικό του αγώνα και τον προετοίμασαν για το μαρτύριό του. Με τις ευλογίες τους, επέστρεψε στην Τρίπολη, περπατούσε στον δρόμο ομολογώντας τον Χριστό και τέλος εμφανίστηκε στο μαγαζί του Τούρκου κουρέα, όπου χαιρέτησε τους παριστάμενους με δυνατή φωνή λέγοντας «Χριστός Ανέστη». Ο κουρέας και οι άλλοι προσπάθησαν να τον μεταπείσουν για να σώσει τη ζωή του, αλλά αυτός ήταν αμετακίνητος. Οδηγήθηκε στο δικαστήριο και καταδικάστηκε σε θάνατο δι’ αποκεφαλισμού, που έλαβε χώρα στις 14 Απριλίου 1803. Το λείψανό του παραλήφθηκε από τους χριστιανούς και εναποτέθηκε στον ναό της Μονής του Αγ. Νικολάου Βαρσών και αργότερα στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγ. Βασιλείου Τριπόλεως, ενώ υπάρχει ναός αφιερωμένος στη μνήμη του και τιμάται ως πολιούχος άγιος.
Σήμερα, Δευτέρα του Πάσχα, 13 Απριλίου, τιμάται η μνήμη των Αγίας Θεοδοσίας και Γεροντίου και του Αγίου Μαρτίνου.
Το εορτολόγιο περιλαμβάνει όσους και όσες φέρουν τα ονόματα: Γερόντιος, Μαρτίνος, Μαρτίνη, Μαρτίνα, Τίνα.
Η μνήμη τους δεν φαίνεται πουθενά στους Συναξαριστές. Τους συναντάμε στο Λαυριωτικό Κώδικα Ι 70, όπου υπάρχει σχετικό υπόμνημα.
Σύμφωνα με αυτό η Θεοδοσία ήταν κόρη του βασιλιά Αδριανού (117 – 138 μ.Χ.) και επειδή δεν ήθελε να έλθει σε γάμο κοινωνία, όπως ήθελαν οι γονείς της, εγκατέλειψε το παλάτι μαζί με τον υπηρέτη της Γερόντιο και έφυγε από την πόλη μεταμφιεσμένη σε ζητιάνα. Πήγε στην Ιερουσαλήμ, προσκύνησε τους Αγίους Τόπους και περιηγήθηκε όλα τα εκεί μοναστήρια, όπου γνώρισε όλες τις αρετές των Όσιων. Κατόπιν κλείστηκε σ’ ένα κελί και έκανε αυστηρή άσκηση με αγρυπνίες, νηστείες και προσευχή. Τον δε υπηρέτη της τον έβαλε σε μοναστήρι, όπου έγινε μοναχός και αφού έφτασε σε μεγάλα ύψη αρετής απεβίωσε ειρηνικά. Η δε Άγια, αφού και αυτή έφτασε σε μεγάλα ύψη αρετής, απέκτησε προορατικό χάρισμα και προείδε το τέλος της. Έτσι, φώναξε τον εκεί επίσκοπο, κοινώνησε των αχράντων μυστηρίων και παρέδωσε το πνεύμα της στον Θεό.
Το Συναξάρι όμως αυτό, μάλλον είναι φανταστικό και συγχέεται με αυτό των Αγίων Γερόντιου και Βασιλείδη της 1ης Απριλίου.
Ο Άγιος Μαρτίνος, Επίσκοπος Ρώμης, γεννήθηκε στην κεντρική Ιταλία, στο Τόδι της Ομβρικής. Έγινε Πάπας Ρώμης την εποχή που την Εκκλησία ταλαιπωρούσε η αίρεση των Μονοθελητών. Δυστυχώς, τότε και η Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης είχε πέσει στα δίχτυα αυτής της αίρεσης, διότι ο Πατριάρχης Παύλος ο Β’ ήταν υπέρμαχος του Μονοθελητισμού, μαζί με τον αυτοκράτορα Κώνστα τον Β’ . Ο Πάπας Μαρτίνος, υπέρμαχος της Ορθοδοξίας, προσπάθησε με επιστολή του, αλλά και με ειδικούς απεσταλμένους κληρικούς, να επαναφέρει τον Πατριάρχη Παύλο στο ορθόδοξο δόγμα. Μάταια, όμως.
Ο Πατριάρχης, επηρεαζόμενος από τον αυτοκράτορα, επέμενε στο Μονοθελητισμό και εξόρισε τους απεσταλμένους του Μαρτίνου σε διάφορα νησιά. Μάλιστα, ο Κώνστας ο Β’ έστειλε και συνέλαβαν με δόλο και τον ίδιο το Μαρτίνο. Και αφού τον οδήγησαν αιχμάλωτο στην Κωνσταντινούπολη, κατόπιν τον εξόρισαν στη Χερσώνα. Εκεί, πέθανε στις 16 Σεπτεμβρίου του 655 μ.Χ., αφού κυβέρνησε την εκκλησία του έξι χρόνια. Το σπουδαιότερο, όμως, είναι ότι ο θάνατος τον βρήκε αγωνιζόμενο στις επάλξεις της Ορθοδοξίας, ορθοτομούντα τον λόγον της αληθείας. Δηλαδή, να διδάσκει ορθά, χωρίς πλάνη, το λόγο της αλήθειας. (Η μνήμη του, από ορισμένους Συναξαριστές, επαναλαμβάνεται στις 20 Σεπτεμβρίου).
Μαζί με τον Άγιο Μαρτίνο εξορίστηκαν στη Χερσώνα και δυο ακόμα Επίσκοποι, όπου μετά από πολλές ταλαιπωρίες πέθαναν.