ΝΕΑ ΔΡΑΣΙΣ

Ο Άγιος Θωμάς τίμησε την μνήμη του Γιώργου Σταυριανού με μια συγκινητική εκδήλωση στην Παναγία Καρδιώτισσα

Στο μαγευτικό περιβάλλον της Παναγίας Καρδιώτισσας, πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Κυριακής η προαναγγελθείσα εκδήλωση τιμής στην μνήμη του πανεπιστημιακού καθηγητή και μουσικοσυνθέτη Γιώργου Σταυριανού. Την εκδήλωση οργάνωσαν οι μαζικοί φορείς του χωριού και την παρακολούθησαν πλήθος κατοίκων του Αγίου Θωμά αλλά και πολλοί Ηρακλειώτες.

Μετά το μνημόσυνο που τελέστηκε από τον εφημέριο του Αγίου Θωμά παπα Παναγιώτη Δούλη, μίλησαν για τον τιμώμενο ο δημοσιογράφος Κώστας Βασιλάκης που είχε και τον συντονισμό της εκδήλωσης, ο επίσης δημοσιογράφος Κώστας Τριγώνης που αναφέρθηκε στα παιδικά χρόνια και στην γενικότερη πορεία του Γιώργου Σταυριανού με τον οποίο ήταν γείτονες, καθώς και ο πρώην Δήμαρχος Επισκοπής Χάρης Ροδιτάκης που ήταν συγκάτοικος με τον Γιώργο Σταυριανό στο Νανσί της Γαλλίας όπου σπούδασαν και οι δυο.

Σημειωτέον ότι την γενικότερη φροντίδα των προετοιμασιών της εκδήλωσης είχε η κυρία Μαρία Γ. Χαριτάκη με την συμπαράσταση πολλών άλλων γυναικών του Αγίου Θωμά.

Η ομιλία του Κώστα Τριγώνη

Μιλώντας για τον Γιώργο Σταυριανό, ο δημοσιογράφος και παλιός του γείτονας στο Ηράκλειο Κώστας Τριγώνης είπε τα εξής:

Οφείλω να ομολογήσω ότι απόψε είμαι πολύ βαθιά συγκινημένος. 

Με συγκινεί η παρουσία μου σε μια εκδήλωση σεβασμού, αγάπης αλλά και χρέους, αφιερωμένη σε έναν σημαντικό και εντελώς ξεχωριστό πνευματικό άνθρωπο. Στον συντοπίτη μας πανεπιστημιακό καθηγητή, εμπνευσμένο συνθέτη και ποιητή, Γιώργο Σταυριανό, ο οποίος, αλοίμονο, δεν βρίσκεται πλέον κοντά μας. Πριν λίγες εβδομάδες, έφυγε από τη ζωή, εντελώς απρόοπτα, βυθίζοντας στο πένθος και την απόγνωση τους πολυπληθείς ανά την επικράτεια φίλους και θαυμαστές του.

Πριν από ο,τιδήποτε άλλο, απευθύνουμε θερμά συγχαρητήρια στους οργανωτές της αποψινής εκδήλωσης. Τους μαζικούς φορείς του Αγίου Θωμά και τον δραστήριο Εφημέριο του ιστορικού χωριού, πατέρα Παναγιώτη Δούλη, ο οποίος ανέλαβε να μετριάσει τις αρνητικές εντυπώσεις από την απόλυτη αδράνεια του Δήμου Ηρακλείου, που δεν καταδέχτηκε ούτε ένα ψήφισμα να εκδώσει για τη απώλεια του Γιώργου Σταυριανού...

Επιτρέψτε μου να σημειώσω ότι προσωπικά ενημέρωσα δυο αντιδημάρχους και τους προέτρεψα να εισηγηθούν την έκδοση σχετικού ψηφίσματος. Δυστυχώς, για λόγους που αγνοώ, δεν έκαναν καμία σχετική εισήγηση! 

Ευτυχώς, ο άξιος εφημέριος του χωριού, συνεπικουρούμενος από τους φορείς του Αγίου Θωμά, έστειλε στεφάνι στην κηδεία του τιμωμένου, οργάνωσε τρισάγιο για την ανάπαυση της ψυχής του και συνέβαλε τα μέγιστα στην οργάνωση της αποψινής εκδήλωσης. Τον ευχαριστούμε θερμά. Ευχαριστούμε τον Άγιο Θωμά και τους έντιμους κατοίκους του!

Ο Γιώργος Σταυριανός έφυγε, δεν είναι πια μαζί μας. Όμως, άφησε πίσω του τις πνευματικές του παρακαταθήκες, το μοναδικό και εκπληκτικό του έργο, που τον κατατάσσει μεταξύ των μεγάλων δημιουργών που γέννησε αυτός ο τόπος.

Ο τελευταίος που θα μπορούσε να μιλήσει για τον άνθρωπο που τιμούμε απόψε και για το έργο του, είμαι εγώ. Υπάρχουν άλλοι, πολύ ικανότεροι, να μας παρουσιάσουν, να μας αναπτύξουν και να μας αναλύσουν, τα όσα αξιοθαύμαστα δημιούργησε ο Γιώργος Σταυριανός κατά το πέρασμά του από τη ζωή. 

Έχω όμως κι εγώ κάτι να πω, για τον παλιό και αγαπημένο μου φίλο, για τον αξέχαστο γείτονά μου στην οδό Ιουστινιανού του Ηρακλείου. Η τύχη το θέλησε, να κατοικούμε στον ίδιο δρόμο της παλιάς πόλης του Ηρακλείου. Σε μιαν εποχή που ζούσε ακόμα και βασίλευε ο μικρόκοσμος της γειτονιάς. 

Η οικογένεια Σταυριανού διέμενε στην οδό Ιουστινιανού και τον αριθμό 28, η δική μου οικογένεια στον αριθμό 24. Τα σπίτια μας χώριζε μια μόνο οικοδομή. Όμως, μας έφερνε πιο κοντά ο σεβασμός, η αγάπη και η εκτίμηση που είχε αναπτυχθεί μεταξύ μας. 

Πατέρας του Γιώργου, ο αείμνηστος κύριος Αντώνης, ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων, ευγενέστατος και λιγομίλητος. Ήταν, όπως θα λέγαμε, "υπερήφανος στην ακοή", επειδή εργαζόταν για χρόνια στην Παλιά Ηλεκτρική, το μοναδικό εργοστάσιο παραγωγής ρεύματος που διέθετε τότε το Ηράκλειο. Ο κύριος Αντώνης λοιπόν, έχασε σχεδόν εντελώς την ακοή του, από τον δαιμονιώδη θόρυβο που προκαλούσε η λειτουργία των μηχανών της Ηλεκτρικής. Φορούσε διαρκώς ακουστικά, όμως ούτε αυτά μπορούσαν να τον επαναφέρουν στον κόσμο των ήχων. Αλλωστε, δεν είχε και πολλά πράγματα να τον απασχολούν. Ένα καημό είχε ο κύριος Αντώνης: να μεγαλώσει, να σπουδάσει και να αποκαταστήσει, το μονάκριβο παιδί του, τον αγαπημένο του Γιώργο...

Μητέρα του Γιώργου, η αξέχαστη κυρία Πόπη! Την γνώριζαν πολύ καλά και την θυμούνται οι παλαιότεροι κάτοικοι του Αγίου Θωμά, αφού καταγόταν από εδώ. Ήταν μια μάνα που αισθανόταν ότι ζούσε μόνο για το παιδί της. Ο Γιώργος ήταν η αναπνοή της, ο ήλιος και το φεγγάρι της. Εξαίρετη νοικοκυρά, παλαιάς κοπής. Κάθε μέρα, το φαγητό της μοσχομύριζε στη γειτονιά. Όσο για τα γλυκά της... Έμεναν αξέχαστα στον ουρανίσκο όποιου τυχερού τα δοκίμαζε. Ακόμα αισθάνομαι την απίθανη γεύση του βύσινου που έψηνε κάθε χρόνο και είχε την καλοσύνη να προσφέρει με υπερηφάνεια στους επισκέπτες του ταπεινού σπιτιού της.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον πληθωρικής αγάπης, στοργής και αφοσίωσης, γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Γιώργος. Μέχρι που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και άρχισε να ανοίγει τα φτερά του. Ήταν παιδί πολύ σοβαρό και υπεύθυνο, καλόκαρδο και χαμογελστό.  Πολύ καλός μαθητής, φιλομαθής και φιλοπρόοδος. Γιατρό τον ήθελαν οι γονείς του και για την Ιατρική έβαλε πλώρη αρχικά. Όταν όμως βρέθηκε στο Νανσύ της Γαλλίας και άρχισε να ξεδιαλύνει τις πραγματικά δικές του επιλογές, τον κέρδισε η Φιλολογία. Απέκτησε δυο φιλολογικά πτυχία, ελληνικής και γαλλικής γλώσσας, ένα μάστερ και ένα διδακτορικό στην Φιλοσοφία. Δίδαξε στο Τμήμα Βαλκανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας που αρχικά ήταν ενσωματωμένο στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. 

Κάθε καλοκαίρι, ο Γιώργος επέστρεφε στο Ηράκλειο και με τους γονείς του έκανε τις διακοπές του εδώ, στον Άγιο Θωμά, απ' όπου καταγόταν η μητέρα του, η κυρία Πόπη, το γένος Στρατάκη. Σε όλη του τη ζήση, θυμόταν με αγάπη και αναπολούσε τον Άγιο Θωμά, για τον οποίο μιλούσε πάντα με τα καλύτερα λόγια. Και να που ήρθε η ώρα, ο Αγιος Θωμάς να ανταποδώσει, τιμώντας με τη σειρά του τον άνθρωπο που με το έργο του τίμησε όλη την Κρήτη.

Για τη σχέση του Γιώργου Σταυριανού με τη μουσική, μιλούν σήμερα πολλοί. Πιο πολύ όμως μας μιλά ο ίδιος με το εξαίσιο και θαυμαστό έργο που μας άφησε και για το οποίο αισθανόμαστε όλοι ξεχωριστή υπερηφάνεια.

Θέλω στο σημείο αυτό, να πω λίγα λόγια, ανατρέχοντας στο μακρινό παρελθόν. Τότε που ο Γιώργος είχε αρχίσει να εμβολιάζεται με τα νάματα που τον ενέπνευσαν και του άνοιξαν διάπλατα τους δρόμους της Μουσικής δημιουργίας.

Κάποιο καλοκαίρι που είχε έρθει στο Ηράκλειο για να περάσει λίγες εβδομάδες με τους γονείς και τους φίλους του, έφερε στο σπίτι της οδού Ιουστινιανού ένα πιάνο (δεν έτυχε να μάθω πώς κατόρθωσε να το αποκτήσει, σίγουρα πάντως με μεγάλες θυσίες, αφού δεν περίσσευε το χρήμα στην οικογένεια). Το εγκατέστησε δίπλα στην μικρή αυλή του πατρικού του και κάθε βράδυ συγκεντρώνονταν εκεί πολλές φίλες και φίλοι του για να ακούσουν και να τραγουδήσουν τις πρώτες του μελωδίες. Οι πρωτόλειες αυτές δημιουργίες του, έδειχναν καθαρά πως ο Γιώργος Σταυριανός είχε ήδη ξεκινήσει και μάλιστα με βήματα καθαρά και σταθερά, το μακρύ ταξίδι του στον κόσμο της Μουσικής. Δεν θα το πιστέψετε ίσως, αλλά εγώ, όταν ακούω κάποια από τα μετέπειτα τραγούδια του, νομίζω πως τα είχα πρωτακούσει τα μακρινά εκείνα καλοκαίρια, στην αυλή του πατρικού του σπιτιού, δίπλα στο μοσκομύριστο γιασεμί της κυρίας Πόπης, με τη συνοδεία της φιλικής παρέας που με την προτροπή του είχε μάθει να τα σιγοτραγουδά...

Πέρασαν από τότε αρκετές δεκαετίες. Ο Γιώργος Σταυριανός πέταξε πολύ ψηλά στην εκτίμηση του κόσμου, ο ίδιος πάντως παρέμεινε σεμνός και αξιοπρεπής. Πατούσε γερά πάνω στη γη, με το ξεχωριστό του ύφος και ήθος, μακριά από κάθε λογής κολακείες και από τα ενοχλητικά φλας της δημοσιότητας. Τον βοηθούσε σε αυτό ο υποδειγματικός χαρακτήρας του, η πνευματική του καλλιέργεια, η απλότητα και η καθαρότητα της σκέψης του, οι θεϊκές εμπνεύσεις του, το πηγαίο και αστείρευτο ταλέντο του, αλλά και η διαρκώς εξελισσόμενη ωριμότητά του.  

Οι δημιουργίες του άφησαν εποχή και παραμένουν διαχρονικές. Κάθε  τραγούδι του ξεχώριζε και κέρδιζε την αγάπη του κοινού, ως προϊόν θεόπνευστης έμπνευσης. Κάθε δημιουργία του έδινε την αίσθηση μιας ουράνιας μελωδίας που απογείωνε τις αισθήσεις και εξημέρωνε τα πάθη των ανθρώπων σε εποχές δύσκολες και σε περιόδους προκλητικές. 

Ο Γιώργος Σταυριανός από την αρχή της πορείας του αγαπήθηκε και λατρεύτηκε από το κοινό. Παρά την υπερβάλουσα μετριοφροσύνη του, και παρά το γεγονός ότι δεν είχε ποτέ ούτε επιδίωξε, καμία στήριξη από κόμματα και φορείς, ο κόσμος μαγεύτηκε από την μουσική του. Αγάπησε τα τραγούδια του και τα ξεχώρισε από την πρώτη στιγμή για την ποιότητά τους. Εκείνος, με την ανωτερότητα που τον διέκρινε, αποδεχόταν με χαρά την αναγνώριση και την αγάπη του κοινού, και την μετέτρεπε σε πρόκληση για νέες δημιουργίες. Έτσι, με την πάροδο του χρόνου, κατακτούσε όλο και ψηλότερες θέσεις, κτίζοντας ένα εκπληκτικό και εντυπωσιακό ναό της Τέχνης, που κληροδότησε σε όλους όσοι ήταν σε θέση να εκτιμήσουν το έργο του.

Δυστυχώς, έφυγε πολύ νωρίς ο Γιώργος Σταυριανός, ενώ είχε ακόμη πάρα πολλά να μας προσφέρει. Η απώλειά του, υπήρξε ιδιαίτερα οδυνηρή για μας. Κυρίως επειδή δεν προλάβαμε να του δείξουμε πόσο πολύ τον αγαπήσαμε, πόσο πολύ λατρέψαμε το έργο του. Δεν προλάβαμε, δεν μπορέσαμε να τον διαβεβαιώσουμε, πόσο απόλυτα εκτιμήσαμε την αξία του, την προσωπικότητά του. Γιατί είναι αλήθεια πως τον Γιώργο Σταυριανό, τον έχουμε κατατάξει στο πιο υψηλό βάθρο των ανθρώπων της Τέχνης, των πιο άξιων και σημαντικών δημιουργών που γέννησε τούτος ο τόπος. 

Επειδή έτυχε να γνωρίζω πόσο αγαθή ήταν η ψυχή του, είμαι βέβαιος ότι από εκεί ψηλά όπου πλέον βρίσκεται, θα μας συγχωρήσει για όσα δεν κάναμε γι΄αυτόν. Θα συγχωρήσει ακόμα και τους ασυγχώρητους δημοτικούς άρχοντες της πόλης που τον γέννησε, οι οποίοι δεν ήταν σε θέση να του αποδώσουν έστω ένα μικρό αντίδωρο της μεγάλης τιμής που ο Γιώργος Σταυριανός επιφύλαξε στο Ηράκλειο, με το έργο και την συνολική του πορεία. Την πορεία ενός μικρού επαρχιώτη, ενός σεμνού ανθρώπου, που χωρίς καμία συνδρομή από κανέναν, κατόρθωσε με τις δικές του δυνάμεις, με το ήθος, με το ταλέντο και τις πολύπλευρες αρετές του, να κατακτήσει τον χώρο της Τέχνης και των Επιστημών και να αναδειχτεί σε μια τόσο σημαντική προσωπικότητα, για την οποία όλοι εμείς σήμερα αισθανόμαστε υπερήφανοι.

Σας ευχαριστώ.