Πολλά τα ψέματα, 

αλλά μια η αλήθεια!

Του Κώστα Τριγώνη

Θα μπορούσα να αρχίσω το γραφτό μου με μια φράση που πολυχρησιμοποιείται τις τελευταίες μέρες. Θα μπορούσα να πω κι εγώ: «Τώρα τα ψέματα τελείωσαν». Ή «το παιγνίδι τελείωσε», όπως αναφώνησε την περασμένη Παρασκευή ο Τρούσκ. Ή «αυτό το παιγνίδι πρέπει να τελειώσει», όπως είπε το βράδυ της Δευτέρας συνεντευξιαζόμενος ο Α. Τσίπρας. Όμως, δεν θα αρχίσω έτσι. Αφ’ ενός, επειδή, δυστυχώς, ούτε τα ψέματα τελείωσαν, αφ΄ ετέρου, επειδή δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιο «παιγνίδι», τη στιγμή κατά την οποία βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σταυροδρόμι που θα καθορίσει οριστικά το μέλλον της χώρας και του λαού μας. Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα με μια κανονική σειρά.

Πράγματι, τα ψέματα με τα οποία βομβαρδίζεται ο κόσμος, όχι μόνο δεν τελείωσαν, αλλά γίνονται όλο και πιο πυκνά. Πέφτουν σαν ομοβροντία πάνω μας. Με τόσο έντονους ρυθμούς, που φτάσαμε στο σημείο να μην ξέρουμε  ποια ομπρέλλα θα μπορούσε να μας προστατεύσει από τα διασταυρούμενα πυρά τους.

Ψέματα μας έλεγαν παλιότερα όσοι μας υπόσχονταν ατέλειωτα χορταστικά πιλάφια στην ευρωπαϊκή παράδεισο, και διαρκή ευδαιμονία μέσα στη ζώνη του ευρώ. 

Ψέματα μας έλεγαν όσοι υπέγραφαν, ύστερα από μια πρόχειρη ανάγνωση, τα καταστροφικά μνημόνια.Ψέματα μας είπαν κι όσοι παρίσταναν τους ικανοποιημένους από τα δήθεν «σαξές στόρυ».

Γύρισε όμως ο τροχός. Τα ψέματα, έχουν πάντα θύματα. Όσο πιο μεγάλα είναι, τόσο πιο πολύ πονάει η αποκάλυψή τους. Επειδή λοιπόν, σε μας είπαν τεράστια ψέματα, οι επιπτώσεις τους υπήρξαν οδυνηρές. Μέσα στα πέντε πρώτα χρόνια των μνημονίων, η χώρα κατέρρευσε κι ο ελληνικός λαός καταδικάστηκε σε φτωχοποίηση.

Το κακό όμως δεν περιορίστηκε εκεί. Ψέματα, δυστυχώς, μας είπαν κι όσοι μας έταζαν, στις τελευταίες εκλογές, «λαγούς με πετραχείλια», προγράμματα όπως αυτό της Θεσσαλονίκης και συναυλίες με νταούλια και ζουρνάδες.

Η κυβέρνηση Τσίπρα, έκανε τη διαβόητη «διαπραγμάτευση», με τον τρόπο που είχε ή δεν είχε καθόλου προετοιμάσει. Και επειδή τα πάντα μετρούν από το αποτέλεσμα, βλέπουμε πως, τελικά, η όποια προσπάθειά της, κανένα θετικό αποτέλεσμα δεν έφερε. Αντίθετα, οι επίσημοι και ανεπίσημοι εκπρόσωποι των «θεσμών» και της Ευρωζώνης, μιλούν πλέον εντελώς απαξιωτικά για τη διαπραγματευτική τακτική της ελληνικής πλευράς. Και ευθέως πλέον θέτουν θέμα αποχώρησής μας από το ευρώ. Προχώρησαν μάλιστα, χωρίς κανένα δισταγμό, σε πλήρη διακοπή της ρευστότητας προς το ελληνικό τραπεζικό σύστημα.

Έτσι, φτάσαμε σήμερα στο έσχατο σημείο εθνικής ταπείνωσης, με τη χώρα μας διαλυμένη και το λαό μας ζαλισμένο, να συνωστίζεται μπροστά στις κλειστές τράπεζες, πασχίζοντας να εξασφαλίσει ένα μικροποσό για να μην πεινάσει.

«Το κάνουν, για να μας εκβιάσουν, για να θίξουν την αξιοπρέπειά μας», αποφαίνονται, υβρίζοντας και αναθεματίζοντας τους Ευρωπαίους, οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης Τσίπρα. Και προπαγανδίζουν με όλα τα μέσα που διαθέτουν, προτρέποντας τον ελληνικό λαό να ψηφίσει ΟΧΙ σε ένα διάτρητο από πολλές πλευρές δημοψήφισμα που οργανώνουν όπως – όπως για την ερχόμενη Κυριακή. Παράλληλα με τις ύβρεις και το ανάθεμα που εκτοξεύουν εναντίον των Ευρωπαίων, διακηρύσσουν πως παραμένουν υπέρ της Ευρώπης και της Ευρωζώνης. Και επιχειρούν να καθησυχάσουν τον κόσμο, πως αν ψηφίσει ΟΧΙ την Κυριακή, οι Ευρωπαίοι δεν θα μας κάνουν έξωση. Αλλά αμέσως, «σε λίγες ώρες» μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος, όπως ο ίδιος ο κ. Τσίπρας πρόβλεψε, θα κατεβάσουν τα παντελόνια ή τις φούστες τους, θα μας προσφέρουν καινούργια δανεικά  και θα μας στείλουν πέντε – έξι αεροπλάνα με χαρτονομίσματα,  που από την Τρίτη το πρωί θα ξαναγεμίσουν  τα άδεια χρηματοκιβώτια και ΑΤΜ των ελληνικών τραπεζών. Ενώ, αν ο κόσμος ψηφίσει ΝΑΙ, συνέχισε ο κ. Τσίπρας, εκείνος μεν θα παραιτηθεί, ο δε όποιος διάδοχός του θα σπεύσει να υπογράψει ένα νέο μνημόνιο.

Ίσως, η μόνη αλήθεια που μας λέει ο Α. Τσίπρας, είναι αυτό το τελευταίο. Ότι, δηλαδή, αν επικρατήσει το ΝΑΙ, τερματίζεται η παραμονή του στο μέγαρο Μαξίμου. Και ότι, ο διάδοχός του, θα σπεύσει στην Ευρώπη, για υπογραφή νέας συμφωνίας με την Ευρωζώνη.

Ανάλογες αλήθειες με αυτή του κ. Τσίπρα, ακούμε και από άλλα στελέχη της κυβέρνησης  και του Σύριζα. Που μας διαβεβαιώνουν πως, αν οι Ευρωπαίοι δεν κατεβάσουν τα παντελόνια και τις φούστες τους, η Ελλάδα θα τους «εκδικηθεί»(!), αποχωρώντας από την ευρωζώνη, προτιμώντας την εξαθλίωση, την πείνα, την «αξιοπρέπεια» και την «εθνική ανεξαρτησία, που όμως, εν προκειμένω, μεταφράζεται σε πλήρη απομόνωση και απομάκρυνση από κάθε ευκαιρία που μπορεί να προσφέρει σε όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς  η συνεχιζόμενη ευρωπαϊκή πορεία και ολοκλήρωση. Που περνά «δια πυρός και σιδήρου», αποτελούσε όμως και αποτελεί μια σαφή προοπτική για το μέλλον. Κι εμάς τουλάχιστο, το μέλλον μας απασχολεί. Το παρόν, δικαιολογημένα,  δεν μας είναι ευχάριστο. Οι ελπίδες μας, στρέφονται αποκλειστικά προς το μέλλον. Και το μέλλον ενός λαού δε μπορεί να εξασφαλιστεί, ούτε με αοριστίες, ούτε με πονηριές, ούτε με επαιτείες. Αλλά μόνο με εθνική ομοψυχία (που μας λείπει), με ξεκάθαρο εθνικό όραμα και σχεδιασμό (που εξακολουθεί να είναι το ζητούμενο), και με σκληρή δουλειά (που πρέπει να είμαστε όλοι πρόθυμοι να προσφέρουμε).

Μπορούσε η κυβέρνηση Τσίπρα να αποφύγει το δημοψήφισμα της Κυριακής. Θέλει, μας λέει, να εκφράσει ο λαός τη γνώμη του. Και τον προκαταλαμβάνει μάλιστα, προτείνοντας και προκρίνοντας, ως μη όφειλε, το ΟΧΙ! Σε ποιο πράγμα όμως; Αν προτιμά τη λιτότητα; Αν του αρέσουν τα μνημόνια; Αν θέλει αύξηση των φόρων; Αν του αρέσει ο Σόιμπλε, ο Ντάισελμπλουμ, ο Γιούνκερ ή η Μέρκελ; Σε κάτι τέτοια ερωτήματα, όλοι θάδιναν αρνητική απάντηση. 

Δεν είναι όμως αυτό το πραγματικό διακύβευμα, κάτω από τις σημερινές τόσο αντίξοες συνθήκες, που θέτει μια υπεύθυνη κυβέρνηση, μια καλοπροαίρετη πολιτική ηγεσία, όταν αποφασίζει να προσφύγει σε ένα λαό που αγωνιά και υποφέρει. Αν αποφασίσει να απευθυνθεί στους πολίτες, πρέπει με σαφήνεια να τους εξηγήσει τι συμβαίνει, και ποιοι δρόμοι ανοίγονται μπροστά του. Οφείλει να δεσμευτεί απόλυτα, πώς θα κινηθεί αν ο λαός ψηφίσει το ΟΧΙ, και τι θα γίνει αν ο λαός στραφεί στο ΝΑΙ. Η κυβέρνηση Τσίπρα δεν κάνει ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Ούτε μας εξηγεί πώς θα κινηθεί μετά από ένα ΟΧΙ, ούτε δεσμεύεται πώς θα διαχειριστεί το ΝΑΙ. 

Αλλά, για να εξηγήσεις σ’ ένα λαό, προς τα πού τον οδηγείς, πρέπει να ξέρεις πρώτα εσύ, η κυβέρνηση, τι επιδιώκεις. Και η κυβέρνηση Τσίπρα, έχει αποδείξει στους πέντε μήνες που βρίσκεται στην εξουσία, πως δεν έχει φροντίσει να καταρτίσει κανένα σχέδιο. Ούτε «Α», ούτε «Β». Μόνο κάποια στελέχη της, ενδέχεται να γνωρίζουν πού θα μας οδηγήσει το έσχατο σχέδιο «Ω»:  Στην ταχύτατη έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, και την έναρξη μιας ατέλειωτης οδύσσειας στα αχαρτογράφητα νερά της παγκόσμιας απομόνωσης. Με μόνιμους συνοδούς την πείνα, την εξαθλίωση, τη φτώχεια, τη μιζέρια, την ισοπέδωση.

Έτσι εμφανίζονται σήμερα μπροστά μας τα πράγματα. Δεν είναι ρόδινα. Ούτε ξεκάθαρα. Είναι πολλές οι δυσκολίες. Από τη μια, έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια ανάλγητη πολιτική που δυστυχώς εκφράζει κι έχει επιβάλει πανευρωπαϊκά η γερμανική πλευρά που εκφράζεται με τον Σόιμπλε. Κι από την άλλη, πρέπει να προστατεύσουμε τους εαυτούς και τη χώρα μας, από τα ψέματα και τις ουτοπίες που μας σερβίρουν πολλοί δικοί μας. 

Η αλήθεια δεν προσφέρεται, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να την αναζητήσουμε. Μπορούμε να παλαίψουμε και να υπερβούμε όλα τα εμπόδια που παρεμβάλλονται στην πορεία μας προς το μέλλον. Αρκεί να βάλλουμε το μυαλό μας να δουλέψει. Και, ευτυχώς, έχουμε αυτή τη δυνατότητα! 

ΔΕΝ ΧΩΡΟΥΝ ΘΡΙΑΜΒΟΛΟΓΙΕΣ


Μια υπόμνηση, για κάποιους ενθουσιώδεις που άρχισαν άκαιρα να θριαμβολογούν για την ΚΑΤ´ ΑΡΧΗΝ ΣΥΜΦΩΝΙΑ των Βρυξελλών:
Οι διαπραγματεύσεις, μόλις ξεκίνησαν. Τη Δευτέρα το βράδυ θα δούμε πώς θα αντιδράσουν οι "εταίροι" στα όσα θα ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ η ελληνική κυβέρνηση. Θα ακολουθήσει, αν οι προτάσεις εγκριθούν, τετράμηνο δυνατό πρεσάρισμα και έλεγχος κάθε κίνησης, κάθε ελληνικής απόφασης και κάθε νομοθετικής πρωτοβουλίας. Αν όλα πάνε καλά, σ
 Όλο αυτο το χρονικό διάστημα, παράλληλα θα γίνονται επαφές και διαπραγματεύσεις για τη νέα μόνιμη(;) συμφωνία που αν εγκριθεί, θα ισχύσει μετά τον Ιούνιο.
Γίνεται σαφές λοιπόν, πως τίποτε δεν έχει τελειώσει. Το ευτύχημα είναι πως δεν βρεθήκαμε εκτός Ευρωζώνης, οπότε υπάρχουν ελπίδες για μια "κανονική" συνέχεια, που πάντα θα είναι προσανατολισμένη στη λιτότητα, στην πληρωμή των  δανείων μας και των τόκων. ´Ο,τι περισσεύει, θα είναι η ενέργεια που θα κινεί την ελληνική οικονομία. ´Οσο για την περιβόητη ανάπτυξη, οψόμεθα...
Αντιλαμβάνεται λοιπόν ο καθένας, πόσο σκληρά θα πρέπει να δουλέψει η νέα κυβέρνηση, ώστε να εξασφαλίσει την εκτέλεση του  προϋπολογισμού και τα έσοδα που χρειάζονται, όχι για να γεμίσουν, αλλά για να μην είναι άδεια τα δημόσια ταμεία.
Ας αφήσουν λοιπόν τους πανηγυρισμούς οι "ενθουσιώδεις", γιατί πάνω απ´ όλα απαιτείται σοβαρότητα, ειδος εν ανεπαρκεία στη σημερινή Ελλάδα.
Εννοείται, πως η υπό διάλυση Αντιπολίτευση, πρέπει να κινηθεί ανάλογα, με υπευθυνότητα, χωρίς να βάζει το κομματικό συμφέρον πάνω από το εθνικό.

Τα έργα και οι ημέρες

του Μανόλη Καρέλλη

Του Κώστα Τριγώνη

Παρακολουθώ από χθές, όλα όσα γράφονται και λέγονται, με αφορμή την αναχώρηση του Μανόλη (προσοχή στο όμικρον, γιατί το ωμέγα τον έκανε έξαλλο) Καρέλλη για την Αχερουσία. Η απώλειά του, όπως ήταν φυσικό, δεν πέρασε καθόλου απαρατήρητη. Οι περισσότεροι έχουν κάτι να σημειώσουν για το βίο και την πολιτεία του. Άλλοι περιορίζονται στην έκφραση των συλλυπητηρίων τους ή εύχονται το χιλιοειπωμένο «ας είναι ελαφρό το χώμα που θα τον σκεπάσει». Το βέβαιον είναι πως θα ακολουθήσει, τις επόμενες μέρες, ένα πλήθος γραπτών για τον εκλιπόντα, από τους λεγόμενους «επώνυμους», είτε αυτοί είναι παράγοντες του δημόσιου βίου, είτε άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών.

Ως άνθρωπος που έζησα πλάι του μια μακρά χρονική περίοδο, που ξεπέρασε τα είκοσι χρόνια, έχω κι εγώ υποχρέωση να μιλήσω και να γράψω, για τον άνθρωπο που μοιραία σημάδεψε τη ζωή όσων βρέθηκαν δίπλα του, άρα και τη δική μου ζωή. Υπάρχει όμως εδώ ένα πρόβλημα, που με απασχολεί. Ποιο πνεύμα πρέπει να διαπνέει το δικό μου γραπτό; Το δικό μου, που είναι από απλό έως απλοϊκό; Ή το δικό του, το εκρηκτικό, το απότομο, το αλληγορικό, το πολυσύνθετο, που εγώ το ήξερα καλά, αφού το έζησα από πρώτο χέρι, τόσα χρόνια; Αν ήταν δυνατό να ρωτούσα τον ίδιο, θα μου συνιστούσε ανεπιφύλακτα : «Γράψε αυτά που πρέπει να γράψεις, χωρίς να μου χαρίσεις ούτε ένα γράμμα, ούτε ένα κόμμα, ούτε μια τελεία».

Απεχθανόταν, ο Καρέλλης, τις «αγιογραφίες». Δεν του άρεσαν τα φτιασιδώματα. Ο ίδιος δεν χαρίστηκε ποτέ, σε κανέναν. Έτσι ήθελε τουλάχιστο να πιστεύει ο ίδιος, έτσι να πιστεύουν και οι άλλοι για κείνον. Χλεύαζε, αν δεν μισούσε, τη φράση «ο αποθανών δεδικαίωται (από της αμαρτίας)». Υπήρξαν μάλιστα περιπτώσεις, που την αντίθεσή του αυτή, την αποτύπωσε στο χαρτί. Όχι για να κηλιδώσει τη μνήμη αποθανόντωναλλά «για να τά έχει καλά ο ίδιος με τη συνείδησή του», όπως συνήθιζε να δικαιολογείται σ’ όσους τον κατέκριναν γι’ αυτό…

Η μεγάλη αλήθεια είναι πως ο Καρέλλης είχε πάντα το θάρρος της γνώμης του. Είχε γνώμη, είχε άποψη για όλα. Και την εξέφραζε, με τρόπο απόλυτο, αυστηρό, οξύ, παθιασμένο, απότομο. Χωρίς να αιφνιδιάζει, αφού όλοι ήξεραν τον τρόπο της σκέψης και της αντίδρασής του. Αυτός κυρίως ήταν και ο λόγος που γεννούσε αντιπάθειες. Αν και δίπλα στο γραφείο του υπήρχε πάντοτε χαλί, δεν εύρισκες ποτέ χωμένο κάτι από κάτω… Αλλά, αυτός ο συγκεκριμένος τρόπος, βίαιος πολλές φορές, που δημοσιοποιούσε τις σκέψεις και τις απόψεις του, του χάρισε και την αναγνώριση ως δημοσιογράφου υπερασπιστή της αλήθειας, της δικής του αλήθειας.

Ήταν άνθρωπος πολυδιαβασμένος. Καλλιεργημένος, όπως λέμε. Του άρεσε πολύ να διαβάζει. Και μακάριζε γι’ αυτό, τον αείμνηστο θείο του Μηνά Νικηφοράκη, που «από μικρός τον έκανε να αγαπήσει το διάβασμα». Διάβαζε τα πάντα. Και είχε τη μανία να μουτζουρώνει τις σελίδες των βιβλίων με τις σημειώσεις και τα σχόλιά του. Σπάνια γλύτωνε σελίδα, οποιουδήποτε βιβλίου, από τα ορνιθοσκαλίσματά του. Μεγάλο πρόβλημα αυτό! Ήταν απίστευτα δυσανάγνωστα τα γραφτά του. Μαρτυρούσαν οι δύστυχοι οι λινοτύπες, που δε μπορούσαν να ξεκαθαρίσουν τις λέξεις, κι έπρεπε να κάνουν διαρκώς συσκέψεις στο τυπογραφείο, για να βγάλουν νόημα από τα συμφραζόμενα…

Τι κι αν πήρε το πτυχίο της Νομικής; Άδικος ήταν ο κόπος του, ποτέ δεν δικηγόρησε. Από τους δύσκολους καιρούς των αρχών της δεκαετίας του ΄60, στρατεύθηκε στη δημοσιογραφία, αρχικά με το «Κρητικό Φως» του Θανάση Σκουλά, και στη συνέχεια με την έκδοση της «Αλλαγής», το 1961. Της εφημερίδας που, από τη μια τον ανέδειξε πολιτικά, από την άλλη όμως του καταβρόχθισε μια σειρά αστικών και αγροτικών ακινήτων, που θυσιάστηκαν για αγορές τυπογραφικών μηχανημάτων ή για πληρωμή δικαστικών εξόδων…

Στον Ανένδοτο αγώνα, ο Καρέλλης συστρατεύθηκε στο πλευρό του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ο οποίος τον θεωρούσε τότε ως τον άνθρωπό του στο Ηράκλειο. Η αποστασία όμως τους έφερε απέναντι, σ’  όλα τα χρόνια που ακολούθησαν, πριν και μετά τη χούντα. Για την περίοδο της χούντας, είναι τόσα πολλά αυτά που μπορεί να γραφτούν για τον Καρέλλη, που μόνο ένα πολυσέλιδο βιβλίο θα μπορούσε να χωρέσει. Ας σημειώσω εγώ μια απλή μαρτυρία, που μου έλεγε και μου ξανάλεγε ο μακαρίτης Αντώνης Πουλάκης, που ήταν πιεστής της «Αλλαγής» το 1967. Αντιλήφθηκε «περίεργες κινήσεις ασφαλιτών», αυτή τη μοιραίανύχτα, ώσπου κατάλαβε πως ήθελαν να συλλάβουν τον Καρέλλη. Σταμάτησε τότε το πιεστήριο, κι έτρεξε στο σπίτι που έμενε ο εκδότης του, κάπου στην οδό Μονής Καρδιωτίσσης. Βρόντηξε την πόρτα, τον ξύπνησε, τον ενημέρωσε και του έδωσε την ευκαιρία να εξαφανιστεί πριν τον συλλάβουν, κάτι που έγινε λίγες βδομάδες αργότερα. Συνελήφθη, δικάστηκε, φυλακίστηκε στο Ιτζεδίν των Χανίων, κι όταν αποφυλακίστηκε, μπόρεσε να φύγει για τον Καναδά…

Επέστρεψε στο Ηράκλειο τον Αύγουστο του 1974. Της άφιξής του, προηγήθηκε η φήμη του αντιστασιακού δημοσιογράφου, που όλοι τον περίμεναν για να επανεκδόσει την «Αλλαγή», κάτι που έγινε τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου, με υποτυπώδη μέσα. Η εκτύπωση γινόταν στο πιεστήριο της Συνεργατικής των Τυπογράφων, στη στοά Μουρτζή, όπου ο Καρέλλης έστησε και το πολιτικό του γραφείο, ως υποψήφιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ.

Από την πρώτη μέρα επανέκδοσης της «Αλλαγής», ο Καρέλλης έδωσε και το προσωπικό, μεταχουντικό στίγμα του. Μέγας διώκτης όλων όσοι είχαν έστω και την παραμικρή σχέση με τη χούντα, τάραξε τα λιμνάζοντα νερά του Ηρακλείου, λειτουργώντας περίπου σαν αυτόκλητος δικαστής. Πολλές αναφορές του, οι περισσότερες ίσως, ήταν αντικειμενικές και δίκαιες. Μοιραία όμως δεν μπόρεσε να αποφύγει υπερβολές και λάθη, που τον έφεραν αντιμέτωπο με μια μεγάλη μερίδα συντοπιτών του, κάτι που είχε συνέπειες στη μετέπειτα πολιτική του πορεία, όπως και στην κυκλοφορία της «Αλλαγής». Συνέπειες, βέβαια, που ουδέποτε υπολόγισε…

Βουλευτής δεν κατόρθωσε να εκλεγεί. Βρήκε όμως το δρόμο του, στην Αυτοδιοίκηση. Το 1975, οι κεντροαριστερές δυνάμεις τον εξέλεξαν Δήμαρχο Ηρακλείου. Παρέλαβε ένα Δήμο μικρό και απαξιωμένο, για να τον αλλάξει βαθμιαία, να τον εκσυγχρονίσει και να τον παραδώσει, το 1989, ως ένα από τους πιο σοβαρούς και αξιόλογους οργανισμούς της ελληνικής Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Αξιώθηκε να περιστοιχίζεται απόπολύ ικανούς συνεργάτες, που βοήθησαν πολύ στην πολύπλευρη αναβάθμιση του Δήμου Ηρακλείου και στην ενίσχυση του ρόλου του. Τα έργα και οι ημέρες του Καρέλλη στο Δήμο Ηρακλείου, δε μπορεί να συμπτυχθούν σε ένα γραπτό όπως το σημερινό. Αυτό που μπορεί να σημειωθεί εδώ, είναι πως επί των ημερών του τέθηκαν ισχυρές βάσεις ανάπτυξης του Δήμου Ηρακλείου, σ΄ όλους τους τομείς. Δεν ενισχύθηκαν απλώς οι υποδομές, αλλά δημιουργήθηκαν εξ υπαρχής, αφού οι περισσότερες ήταν ανύπαρκτες. Πάντα με τη σύμπραξη άξιων συνεργατών, ανθρώπων που αγαπούσαν το Ηράκλειο και είχαν όραμα γι’ αυτή την ιστορική πόλη.

Το 1989, πίστεψε πως ο ρόλος του στην Αυτοδιοίκηση ολοκληρώθηκε. Με τον τρόπο που τότε συγκροτούνταν τα ευρωψηφοδέλτια, βρέθηκε στη 10η θέση, ενώ εκλόγιμες ήταν οι εννέα προηγούμενες… Κατόπιν αυτού, επέστρεψε στην «Αλλαγή», και στην Ευρωβουλή πήγε μόνο όταν παραιτήθηκε ο Γιώργος Ρωμαίος από ευρωβουλευτής για να γίνει υπουργός Δημόσιας Τάξης. Θήτευσε για λίγους μόνο μήνες στις Βρυξέλλες, που όμως του έδωσαν την ευκαιρία να αναπτύξει τις δυνατότητές του, με ένα μεγάλο αριθμό ουσιαστικών παρεμβάσεων, τόσες που δεν είναι σε θέση να κάνουν άλλοι ευρωβουλευτές στα πέντε χρόνια της θητείας τους.

Θα μπορούσε ο Καρέλλης να ενισχύσει τη θέση του μέσα στο τότε ΠΑΣΟΚ και να γίνει «μόνιμος» ευρωβουλευτής, ακόμα και υπουργός. Μοναδικό εμπόδιο σ’ αυτά, στάθηκε ο χαρακτήρας και η νοοτροπία του. Ένα μόνο παράδειγμα αναφέρω: Τις παραμονές που ο Ανδρέας Παπανδρέου συγκροτούσε τη λίστα των υποψήφιων ευρωβουλευτών του, έχοντας δίπλα του τη Μιμή, τον Τσοχατζόπουλο και τους άλλους, γνωστούς πρωτοκλασάτους αστέρες του «κινήματος», ο Καρέλλης συνέταξε και απέστειλε στην Εκάλη ένα περίπου λίβελο κατά της τακτικής και της πρακτικής του Ανδρέα! Ίσως το έκανε, επειδή πληροφορήθηκε πως δεν θα συμπεριλαμβανόταν στις εκλόγιμες θέσεις. Όποιος όμως κι αν ήταν ο λόγος, τέτοιο κείμενο δεν στέλνεις σε κείνον που κάνει τις επιλογές των ευρωβουλευτών του, και μάλιστα την ώρα που τις κάνει… Εκτός κι είσαι ο Καρέλλης!

Από τότε κι ύστερα, ακολούθησε ο μοναχικός δρόμος της ιδιώτευσης. Το 1997 πούλησε και την «Αλλαγή», οπότε βρέθηκαν και τα γραπτά του χωρίς στέγη… Περιορίστηκε στην κριτική των άλλων, από τις στήλες του τοπικού Τύπου, και στην έκδοση κάποιων βιβλίων, που δεν αντιπροσώπευαν πάντως και δεν εξέφραζαν απόλυτα τις συγγραφικές δυνατότητές του. Αιτία, μάλλον το γεγονός πως ήταν «χούρδος», δεν ήταν καθόλου καλός στην αρχειοθέτηση του υλικού που κατά καιρούς αποθησαύριζε, κυρίως μόνο στην ισχυρή μνήμη του. Αυτό το καταλάβαινες αν έβλεπες το γραφείο του, όπου ήταν από δύσκολο έως αδύνατο ακόμα και για τον ίδιο να βρεί το χαρτί που γύρευε…

Η αλήθεια είναι πως ο Καρέλλης θα μπορούσε, αν δεν τον εμπόδιζε η νοοτροπία και ο χαρακτήρας του, να είχε πολύ αξιολογότερη πολιτική παρουσία και πορεία. Το γιατί περιορίστηκε μέχρι εκεί που έφτασε, μπορεί να ερμηνευτεί ποικιλοτρόπως. Ο ίδιος, σε κατ΄ ιδίαν συζητήσεις του, χρησιμοποιούσε μια φράση που έλεγε πως «δεν φιλούσε ποτέ κατουρημένες ποδιές». Άλλοι πάλι, αποδίδουν την πεπερασμένη πολιτική πορεία του κυρίως στο δύσκολο, δύστροπο και απόλυτο χαρακτήρα του, στον εγωισμό του, ακόμα και την «αχαριστία του απέναντι στον πολιτικό φορέα που τον ανέδειξε». Δεδομένων των αδυναμιών του, δεν είναι καθόλου αμελητέο το γεγονός ότι υπηρέτησε για δέκα τέσσερα ολόκληρα χρόνια την πόλη του Ηρακλείου και την Αυτοδιοίκηση, στην οποία πίστευε με το γνωστό πάθος που τον διέκρινε. Σίγουρα δεν πρόσφερε στον τόπο του όλα όσα θα μπορούσε και είχε τις δυνατότητες να προσφέρει. Όσα πάντως περιλαμβάνονται στο ενεργητικό του, θεωρούνται και είναι σημαντικά. Και, τελικά, το πέρασμά του από τούτο το δύσκολο κόσμο, δε μπορεί παρά να κριθεί με θετικό πρόσημο.

Πού βαδίζει αυτός ο τόπος;

Κάθε νέο μέτρο είναι και μια κυβερνητική γροθιά στο μαχαίρι. Με τόση λαϊκή κατακραυγή, άραγε πιστεύει ο Σαμαράς πως θα ξανακερδίσει εκλογές; Οι δανειστές έστιψαν σαν νεμονόκουπα, αρχικά το ΠΑΣΟΚ, και στη συνέχεια τη ΝΔ και τους όποιους ¨συμμάχους¨ της. Και πλησιάζουν ευρωεκλογές...

Δυστυχώς, τα παθήματα του Γιωργάκη και του ΠΑΣΟΚ, δεν έγιναν μαθήματα στο Σαμαρά και τη ΝΔ, που τελευταία έχει χάσει εντελώς τη μπάλλα... 

Συμπερασματικά: Ολοι, της τροικας μη εξαιρουμένης, δουλεύουν για νάρθει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Για να δούμε τί άλλο θα δούμε στη συνέχεια... Η εξουσία στη σημερινή Καταχρεωμένη και διαλυμένη Ελλάδα, είναι μια καυτή πατάτα. Την πιάνει κάποιος, μέχρι να του κάψει τα χέρια...

Μια εύλογη απορία

Προς τον ΥΠΕΞ Ε. Βενιζέλο: Πόσο σταθερό και πόσο αξιόπιστο είναι το σημερινό καθεστώς της Αιγύπτου, ώστε να τηρήσει οποιαδήποτε ¨συμφωνία¨; 

Αρθρο

Ο εύφλεκτος Βενιζέλος και το παρανάλωμα του ΠΑΣΟΚ 

Βασίλης Πηλιός

Αν τα πράγματα δεν ήταν τόσο τραγικά με την ελληνική οικονομία, η μετεξέλιξη του Βενιζέλου σε ισχνό Γκένσερ του Σαμαρά θα προκαλούσε τρανταχτά γέλια. Και πάλι, όμως, η κακομεταχείριση και αυτού του συμβολισμού προσκόλλησης- γιατί συγκόλληση δεν τη λες- μοιάζει με πένθιμο εμβατήριο για ένα ιστορικό κόμμα . Δυστυχώς, ακόμα και ως αφορμή μελέτης της πολιτικής ψυχογεωγραφίας με επίκεντρο το ΠΑΣΟΚ, η επιλογή του ηγέτη του να υποδυθεί ένα ντόπιο Βεστερβέλε φαίνεται αδιέξοδη.

Τον πολιτικό παράγοντα Βαγγέλη Βενιζέλο μπορεί να τον καταλάβει κανείς. Τον ρόλο του ως αρχηγού του ΠΑΣΟΚ, όχι. Απελπισμένος ο ίδιος ως ψηφίδα στο ασφυκτικά διαμορφωμένο κομματικό μωσαϊκό και αιχμάλωτος στην αγωνία του να ικανοποιήσει τις προσωπικές του φιλοδοξίες , φορμάρισε κατά το δοκούν την πατέντα «Η σωτηρία της πατρίδας είναι πολύ μεγάλο πράγμα!». Και αφού εξασφάλισε για τη πάρτη του θέσεις και αξιώματα στη κυβέρνηση παρέδωσε το ιστορικά διακριτό πρόσημο του κόμματός στην ηγεμονία της ΝΔ. Ψέματα ;

Τι άλλο παρά υποταγή σημαίνει η άκριτη αποδοχή του νέου εθνικού αφηγήματος του Αντ. Σαμαρά περί «υπέρτατης ιδεολογίας»; Τι άλλο παρά παράδοση φυσιογνωμίας αποτελεί η πρόσδεση στην εύπεπτη και λυτρωτικά δικαιωτική επίκληση περί κοινής ευθύνης απέναντι στον τόπο, που πλασάρει κυριαρχικά η ΝΔ; Τι περισσότερο από απώλεια πολιτικού ύφους, αξιακού φορτίου και κοινωνικής αναφοράς συνιστά η πρόσδεση σε ρηχές και γενικεύσεις που επιχειρούν την εδραίωση του κλίματος «όλοι το ίδιοι είναι»;

Να συμφωνήσω ότι ο παλαιός δικομματισμός βαθμιαία έχει εξαλείψει κάποιες, δυσδιάκριτες από καιρό, ιδεολογικές του διαφορές. Να παραδεχθώ ότι συνεκτική του ύλη είναι ο κυβερνητισμός, ο φιλοευρωπαϊκός προσανατολισμός, η απαρέγκλιτη τήρηση των μνημονίων, εντέλει. Αντιλαμβάνομαι, ακόμα, ότι η άσκηση συντηρητικής πολιτικής χρειάζεται ενίοτε μια γαρνιτούρα προοδευτικής ρητορικής για να καλλιεργεί συλλογικές αυταπάτες στη κοινωνία.

Αλλά το να ταυτιστεί ένα, έστω ξεπουπουλιασμένο, σοσιαλιστικό κόμμα με τις λαϊκιστικές κορώνες και τις αυταρχικές αποχρώσεις του λόγου ενός συντηρητικού κόμματος, είναι τουλάχιστον πολιτικά άστοχο. Αδιαφορώ εν προκειμένω αν αυτή παρακινδυνευμένη ευθυγράμμιση θα βλάπτει το πρώτο και θέτοντάς το υπό ομηρία θα ωφελεί το δεύτερο. Είναι, ωστόσο, αποκαλυπτικό για το εγχώριο πολιτικό σκηνικό ότι οι μεθοδεύσεις, οι χειρισμοί και οι επιλογές του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ καθιστούν ως μόνη συστημική διέξοδος για τους πολίτες τη Ν.Δ. Ανεξάρτητα αν οι «στόκοι» των στελεχών της τελευταίας αρνούνται κατηγορηματικά να το παραδεχτούν.

Μια ματιά μόνο στα πεπραγμένα της δεκατετράμηνης μόλις θητείας του Βενιζέλου ως αρχηγού του ΠΑΣΟΚ, θα έκανε και τον πιο αμείλικτο πολιτικό του αντίπαλο να τον χειροκροτήσει με ευγνωμοσύνη. Ο απολογισμός του περισσότερο και από εντυπωσιακός εις βάρος του κόμματός του. Συρρίκνωσε περαιτέρω την ισχνή του κοινοβουλευτική ομάδα , διέλυσε την ομάδα των Ευρωβουλευτών του, τσακώθηκε με τα περισσότερα στελέχη εκ των οποίων τα ικανότερα αποχώρησαν, αποτελείωσε τον κομματικό μηχανισμό και βύθισε τις δημοσκοπικές επιδόσεις του κόμματος στο 5%.

Ακόμα κατηγορείται ότι συντόνισε, αν δεν ενθάρρυνε, τις τρικλοποδιές και την διασπορά σκανδαλολογίας κατά του προκατόχου του , ενώ υπέγραψε την ίδρυση της «Προοδευτικής Συμμαχίας», που αποτελεί θρυαλλίδα για την διάσπαση και κατάργηση της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Και όλα αυτά χωρίς να ληφθούν υπόψη οι συνέπειες της απόφασής του για «φιλική συμμετοχή» του ΠΑΣΟΚ επί ένα χρόνο στη τρικομματική κυβέρνηση. Με τόση εύφλεκτη συνεισφορά στο κόμμα του ο Βενιζέλος κάνει σχεδόν αναπόφευκτο το παρανάλωμά του.

Ιδίως τώρα που αμήχανος και δήθεν αποστασιοποιημένος ανέχεται να διασύρουν το κόμμα του και να του την πέφτουν άγρια και χλευαστικά στελέχη της ΝΔ με την οποία συμπορεύεται. Ένας πρώην τσεκουράτος παλαιοχουντικός που κατηγορεί για τη καταστροφή της χώρας τον αείμνηστο ιδρυτή της κόμματος του οποίου ηγείται σήμερα ο Βενιζέλος καθώς και ένας πρώην αποτυχημένος δήμαρχος που ζητά εξεταστική επιτροπή, ίσως και για τον ίδιο, για το πώς μπήκε η Ελλάδα στο μνημόνιο.

Προφανώς βρίσκουν και τα κάνουν αφού διέγνωσαν ότι ο πρώην πολιτικός τους αντίπαλος είναι διατεθειμένος να τα καταπιεί όλα. Η δική του όμως τσιμουδιά απέναντι στις προκλήσεις δεν χρειάζεται ερμηνεία, όταν λείπει το φιλότιμο και ο ελάχιστος υγιής κομματικός πατριωτισμός. Επιβεβαιώνει απλά το μύθο του ογκώδους πολιτικού του εκτοπίσματος που στη πραγματικότητα αφήνει ίχνη γάτας όπου πατάει και διασκεδάζει τη φήμη μιας πληθωρικής προσωπικότητας που αποδίδεται πιστά με την ελαφρότητα ενός αερόστατου.

Όσο για το ΠΑΣΟΚ τείνει να έχει τη μοίρα του ΚΟΔΗΣΟ. Μια ταλαίπωρη εξαΰλωση ενός κόμματος που ο Βενιζέλος την έχει δοκιμάσει ώστε να την επαναλάβει αφού εκεί ήταν κάποτε και τη ξέρει από πρώτο χέρι.

Ενα ακόμη ΜΠΡΑΒΟ στο Μανώλη Γλέζο!

Εξαιρετικό το άρθρο του Μανώλη Γλέζου στη γερμανική εφημερίδα «Die Welt». Αξίζει να το διαβάσουν οι πάντες.

«Δεν έχω χρόνο ούτε για ψέματα ούτε για μισές αλήθειες», γράφει, μεταξύ άλλων, ο Μανώλης Γλέζος, κάνοντας μία σύντομη ιστορική αναδρομή για όσα έζησε κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Σύμφωνα με τον Alpha όμως, οι αναγνώστες αντέδρασαν στα όσα έγραψε ο Μανώλης Γλέζος. «Όταν δεις ότι δεν πάει άλλο, έλα στη Γερμανία για αποζημίωση (ελληνική παροιμία). Υ.Γ. Επιτέλους, φτιάξτε το διεφθαρμένο ελληνικό κράτος σας», γράφει ένας εκ των αναγνωστών, ενώ κάποιος άλλος τονίζει: «Δεν χρωστάω τίποτα σε κανέναν, ούτε σε Έλληνα, ούτε σε οποιονδήποτε άλλο. Δε γνωρίζω κανέναν Έλληνα.»

Διαβάστε την επιστολή του Μανώλη Γλέζου στη Die Welt:

«Τον προσεχή Σεπτέμβριο κλείνω τα 91. Αρχίζω να γράφω αυτό το κείμενο 72 χρόνια ακριβώς από τη μέρα που είδα τους Γερμανούς, πάνοπλους, με μοτοσυκλέτες και αυτοκίνητα, να μπαίνουν στην Αθήνα. Ήταν 27 Απριλίου του 1941. Οι περισσότεροι από τους αναγνώστες δεν είχαν γεννηθεί τότε. Όμως εγώ ήμουν ήδη 19 χρόνων. Δεν έχω χρόνο ούτε για ψέματα ούτε για μισές αλήθειες.

Μακάρι να σας είχα κοντά μου, ώστε να μπορώ να σας μιλήσω γι’ αυτά που έζησα, που άκουσα, που είδα. Θα μοιραστώ, όμως, από εδώ, μαζί σας, μόνο κάποια από αυτά. Μετά, ίσως μπορούμε να δούμε ο ένας τον άλλον με διαφορετικό βλέμμα.

Η μάχη της Κρήτης. Πολλά έχουν γραφτεί. Είναι εύκολο να βρείτε σε βιβλία Ιστορίας τι έγινε. Θα διαβάσετε για άντρες, γυναίκες και παιδιά που, με τσουγκράνες και μπαστούνια υπερασπίστηκαν τη γη τους και τη γη των προγόνων τους. Απέναντί τους είχαν τον καλύτερο στρατό του κόσμου, τη Βέρμαχτ. Και ο ουρανός έβρεχε αλεξιπτωτιστές…

Στο τέλος, στρατός είχε νικήσει. Μα οι γυναίκες των ηττημένων που είχαν χάσει παιδιά, αδέρφια, πατεράδες ή συζύγους, κατέβηκαν στο γιαλό, σκαρφάλωσαν στα βουνά και, όπου βρήκαν νεκρό σώμα εχθρού, το τίμησαν: το έπλυναν και το έθαψαν, όπως ήταν το έθιμο. Αυτές ήταν οι εγγονές της Αντιγόνης, που έκαναν το χρέος τους απέναντι στους νεκρούς.

Ταυτόχρονα, οι νικητές έμπαιναν στην Κάνδανο. Στην περιοχή γύρω από το χωριό είχαν χάσει 27 άντρες. Και τότε, ως αντίποινα, πήραν μια άνευ προηγουμένου απόφαση, ακόμα και σε καιρό πολέμου. Σκότωσαν όσους βρήκαν και κατέστρεψαν το χωριό. Φεύγοντας, περήφανοι για τις πράξεις τους, άφησαν και πινακίδες. Αναζητήστε τις στο διαδίκτυο.

Στις 10 Μάη του 1944 οι Ναζί εκτελούν τον 19χρονο αδελφό μου στην Καισαριανή. Αν είχε ζήσει, θα γινόταν δάσκαλος. Μαζί του σκότωσαν και άλλους 81 άντρες και 10 γυναίκες. Στον ίδιο τόπο, εννέα ημέρες νωρίτερα, τη μέρα της Πρωτομαγιάς, είχαν εκτελέσει διακόσιους ακόμα Έλληνες πατριώτες.

Αμέσως μετά την επανένωση της Γερμανίας, ξεκίνησα αγώνα για να επιστρέψει η Γερμανία στην Ελλάδα όσα της όφειλε. Πρόκειται για το αναγκαστικό δάνειο, τις αποζημιώσεις για τις καταστροφές στις υποδομές της χώρας και τους αρχαιολογικούς θησαυρούς. Μάλιστα, το 1995, είχα την ευκαιρία να εκθέσω το όλο ζήτημα στο γερμανικό λαό, τόσο μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας «Die Zeit», όσο και σε μια αξέχαστη εκδήλωση στο Ανόβερο.

Αν το πέρασμα των χρόνων ακύρωνε αρχές και αξίες, αν μετέβαλλε το ΗΘΟΣ των ανθρώπων, τότε οι τραγωδίες του Σοφοκλή, του Αισχύλου ή του Ευριπίδη δεν θα σήμαιναν σήμερα τίποτα σε κανέναν.

Σήμερα, με όλο το βάρος των 90 χρόνων μου, συνεχίζω αυτόν τον αγώνα, είναι γιατί θεωρώ δίκαιο και για τη Γερμανία και για την Ελλάδα να επιστρέψει η πρώτη όσα οφείλει στη δεύτερη.

Σημειώστε ότι δεν θα με ακούσετε ποτέ να μιλάω για εκδίκηση. Εμείς που χάσαμε αγαπημένους ανθρώπους, δεν νιώθουμε μίσος για τον γερμανικό λαό και δεν επιζητούμε εκδίκηση. Δεν μπορούμε να το κάνουμε. Όσοι βγήκαμε ζωντανοί από τον πόλεμο, είχαμε χρέος να ζήσουμε και για λογαριασμό των νεκρών μας. Να αγαπήσουμε για κείνους, να χορέψουμε για κείνους, να κολυμπήσουμε στη θάλασσα για κείνους. Μάθαμε, έτσι, να εκτιμάμε και να αγαπάμε τη ζωή. Και το μίσος σε εμποδίζει να αγαπήσεις τη ζωή.

Στα χρόνια μετά τον πόλεμο, γνώρισα πολλούς Γερμανούς. Χαίρομαι βαθιά όποτε μου δίνεται η ευκαιρία να τους συναντήσω και οι συζητήσεις μαζί τους είναι πάντα καλή τροφή για σκέψη.

Όλοι αυτοί, αφού άκουσαν με προσοχή τα επιχειρήματά μου, συμφώνησαν για το δίκαιο των αιτημάτων της Ελλάδας. Έτσι, στάθηκαν επανειλημμένα στο πλευρό μου, βοηθώντας με να επικοινωνήσω με τον γερμανικό λαό. Αλλά δεν αισθάνομαι ευγνωμοσύνη για τη στάση τους. Αισθάνομαι φιλία για τους ίδιους. Κι αυτό είναι πολύ πιο πολύτιμο, πολύ πιο ακατάλυτο, πολύ πιο ανθρώπινο, πολύ πιο ισότιμο.

Κάθε σπιθαμή ευρωπαϊκού εδάφους είναι ποτισμένη με αίμα. Πληρώσαμε πολύ ακριβά τις θεωρίες των ανωτέρων φυλών και των εθνικών κρατών.

Χρειαζόμαστε μια Ευρώπη της ειρήνης, της αλληλεγγύης, της ισότητας και της αλληλοκατανόησης. Και η αναγνώριση των όσων η Γερμανία οφείλει στην Ελλάδα εξυπηρετεί απολύτως αυτήν την Ευρώπη.

Φάσκουν και αντιφάσκουν

 Το νέο τσεκούρωμα μισθών του ιδιωτικού τομέα, δε θα δώσει πάλι φτερά στην ύφεση; ´Η μήπως αυτό δεν τους ενδιαφέρει; Ετσι άραγε νομίζουν πως θα φέρουν την... ανάπτυξη;

Η... πλάκα της χρονιάς

Δεν θα υπάρχει μεγαλύτερη πλάκα, απο μια διαγραφή του... Γιώργου Παπανδρέου απο το ΠΑΣΟΚ! Θα γελούσε και το παρδαλό κατσίκι!

Ομοιότητες...

Τα όσα υπερβολικά περί ξεπλύματος μαύρου χρήματος στην Κύπρο διατυμπάνιζαν στην Ευρώπη, θυμίζουν την περίπτωση της επιθεσης κατά του Ιράκ, που δήθεν διέθετε πυρηνικά όπλα.

Εύλογη(;) απορία

Παλιά, πονεμένη και πικρή ιστορία οι επιχορηγήσεις των κομμάτων. Όποιοι όμως τις αρνούνται, πού βρίσκουν τα λεφτά για να κάνουν εκλογές;

To κακό έχει παραγίνει...



Υπάρχουν ακόμη και κάποια μη λαθραία τσιγάρα στην Ελλαδα. Είναι αυτά που αγοράζουν τα κορόιδα, καταβάλλοντας και τους σχετικούς φόρους...

ΕΝΩ ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΛΑΟΣ ΑΔΡΑΝΟΥΝ

Οι νοτιάδες παίρνουν διαστάσεις

μεγάλης θεομηνίας στην Κρήτη!

Του Κώστα Τριγώνη

Νύχτα και μέρα λυσσομανούν πλέον οι νοτιάδες στην Κρήτη. Ενοχλούν βέβαια και γενικότερα τη νότια Ελλάδα, όμως στο νησί μας απειλούν να έχουν καταστροφικές, ίσως και ανεπανόρθωτες συνέπειες. Παρ’ όλ’ αυτά, και ενώ βλέπουμε πως όλα αλλάζουν δραματικά εξαιτίας αυτού του συγκεκριμένου ακραίου καιρικού φαινομένου, παρατηρούμε παράλληλα πως δεν έχουμε επαρκώς προβληματιστεί, ενώ την ίδια στιγμή η πολιτεία και οι πάσης φύσεως φορείς της, προς το παρόν δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να σφυρίζουν αδιάφορα. Δεν μπορεί βέβαια καμία ανθρώπινη δύναμη να αντιπαρατεθεί στους θυελλώδεις και σαρωτικούς αυτούς ανέμους. Μπορούμε όμως και έχουμε υποχρέωση να λάβουμε κάποια συγκεκριμένα μέτρα που θα περιόριζαν ενδεχομένως τις συνέπειες που μοιραία έχουν αρχίσει να συσσωρεύονται ήδη στην ευρύτερη περιοχή της Κρήτης.

Εχετε υπολογίσει πόσον καιρό ταλαιπωρούν φέτος οι νοτιάδες το νησί μας; Παλιότερα, ξεσπούσαν μια, δυο, τρείς ή το πολύ τέσσερις μέρες και κατόπιν εξασθενούσαν. Φέτος όμως, πρωτοεμφανίστηκαν μέσα στον Ιανουάριο, κι από τότε εξακολουθούν να χτυπούν την Κρήτη μέχρι σήμερα, με την ίδια σχεδόν ένταση. Και όπου νάναι, θα βρεθούμε στο μέσον του Απριλίου, δηλαδή στον τέταρτο μήνα συνεχούς προσβολής της Κρήτης από τα μποφόρ που, κουβαλώντας μαζί τους αρκετούς τόννους αφρικανικής σκόνης, μας υπενθυμίζουν τις (μη αρεστές και ίσως γι’ αυτό παραγκωνισμένες και περιφρονημένες) προβλέψεις κάποιων ειδικών επιστημόνων, που έκαναν λόγο για το φαινόμενο της ερημοποίησης που αποτελούσε και αποτελεί τη μεγάλη απειλή για την Κρήτη και το μέλλον του τόπου μας.

Συνηθισμένοι όπως είμασταν, από την περιοδικότητα αλλά και την παροδικότητα του φαινομένου, που ήταν βέβαια πάντα ενοχλητικό αλλά διαρκούσε λίγα μόνο εικοσιτετράωρα, δεν σπουδαιολογήσαμε από την αρχή πόσο απειλητικό μπορούσε να εξελιχθεί φέτος για την περιοχή μας. Ελπίζαμε πως οι μετεωρολόγοι θα άλλαζαν τις προβλέψεις τους. Και πως τα τόξα που στα δελτία καιρού δείχνουν την φορά των ανέμων, θα έπαυαν να είναι στραμμένα συνεχώς από το νότο προς το βορρά. Πού τέτοια τύχη όμως! Οι μέρες, οι εβδομάδες και οι μήνες περνούσαν, αλλά οι μετεωρολογικές προβλέψεις έχουν κολλήσει σ’  ό,τι αφορά στην Κρήτη. Και οι νοτιάδες μονοπωλούν πλέον τους μετεωρολογικούς χάρτες της νότιας Ελλάδας… (Με την ευκαιρία, κάποιος θα πρέπει να παρακαλέσει όσους ασχολούνται με τον καιρό, είτε μετεωρολόγοι είναι αυτοί, είτε δημοσιογράφοι, είτε παρουσιαστές δελτίων ειδήσεων, να είναι περισσότερο σοβαροί και αντικειμενικοί, και να μη χαζογελούν, ούτε να χαζοσχολιάζουν όταν αναφέρονται στο συγκεκριμένο, καταστροφικό καιρικό φαινόμενο, το οποίο εμφανίζουν σαν… «παράταση της καλοκαιρίας»!).

Προσωπικά, δεν έχω καμία σχέση με τις σχετικές επιστήμες που μπορούν και οφείλουν να ερμηνεύσουν σωστά την επικρατούσα κατάσταση. Πολύ φοβούμαι όμως, ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια χωρίς προηγούμενο καταστροφή. Είτε συνεχίσουν να πνέουν ισχυροί νότιοι άνεμοι, αλλά και είτε αλλάξει από σήμερα η φορά τους, η ζημιά έχει γίνει σε καίριους για την Κρήτη τομείς. Όπως στη γεωργία, λόγου χάρη. Παρατηρείστε προσεκτικά σήμερα τη φύση που μας περιβάλλει. Δείτε πώς έχουν «τρελαθεί» όλα τα φυτά. Η ανθοφορία τους ήταν πρώιμη, τα αμπέλια και οι ελιές έχουν προχωρήσει, και μια πρόσκαιρη και απότομη αλλαγή του καιρού θα είναι αρκετή για να τα διαλύσει, στην κυριολεξία. Τα εσπεριδοειδή έχουν χάσει τους περισσότερους καρπούς τους. Επεσαν κατά γης από τους ισχυρούς ανέμους. Τα θερμοκήπια υφίστανται τρομερές ζημιές. Όλες οι καλλιέργειες έχουν επηρεαστεί αρνητικά. Αλλά και τα ζώα έχουν αναστατωθεί πάρα πολύ, από το φαινόμενο. Οι κτηνοτρόφοι, οι πτηνοτρόφοι, οι μελισσοκόμοι, είναι έντονα ανήσυχοι. Κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα, έχει αρνητικές επιπτώσεις, του Τουρισμού μη εξαιρουμένου, αφού οι θυελλώδεις άνεμοι παρεμποδίζουν ακόμη και τις πτήσεις των αεροπλάνων που φέρνουν κόσμο να προσεγγίζουν στο νησί μας... Αλλά, πέραν από τις επιπτώσεις στον οικονομικό τομέα, όλοι μας βλέπουμε τις καθημερινές δραστηριότητές μας να γίνονται πιο «βαριές» και δύσκολες, όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι διαρκώς με τους λυσσασμένους αυτούς νότιους ανέμους. Οπότε, πιο σωστό θα είναι πλέον, να μη μιλάμε απλώς για ισχυρούς νοτιάδες, αλλά για μια μεγάλη θεομηνία που πλήττει σήμερα την Κρήτη, με ανυπολόγιστες συνέπειες.

Τι πρέπει να γίνει λοιπόν, για να μετριαστεί έστω το κακό; Δεν μπορεί βέβαια κανείς να αντιπαρατεθεί με τη Φύση. Μπορούμε όμως, όλοι μας, με πρώτη την καθεύδουσα πάλι πολιτεία και τους φορείς της, να λάβουμε κάποια επείγοντα μέτρα που θα περιόριζαν τις ήδη δραματικές επιπτώσεις, πριν αυτές γενικευθούν και γίνουν μη αναστρέψιμες. Για παράδειγμα: Όλοι μας οφείλουμε να έχουμε τα μάτια μας δέκα τέσσερα, απέναντι στις φωτιές, που ήδη έχουν αρχίσει να κατακαίουν την Κρήτη! Αλοίμονό μας αν εξακολουθήσουμε να συμπεριφερόμαστε σαν να μην τρέχει τίποτε. Μέχρι το καλοκαίρι, θα βρεθούμε απέναντι σε μια απίστευτη οικολογική καταστροφή. Επίσης, θα έπρεπε ήδη να είχαν ληφθεί μέτρα περιορισμού της κατανάλωσης νερού. Και, διερωτώμαι. Πρέπει να το πούμε εμείς αυτό; Δεν το βλέπουν όλοι; Δεν το βλέπουν και οι έχοντες την ευθύνη της διαχείρισής του; Τι περιμένουν για να δράσουν; Ούτε μια σχετική ανακοίνωση δεν είδαμε ακόμη, ούτε από την Περιφέρεια Κρήτης, ούτε από την Αυτοδιοίκηση…

Η Κρήτη, που μαραίνεται και όπως παραδεχόμαστε, κινδυνεύει να γίνει «Σαχάρα», έχει αρχίσει να παραδίδεται βαθμιαία στις φλόγες. Θα ισχύσει και εδώ η φοβερή ρήση «Των οικιών ημών εμπιπραμένων, ημείς άδομεν...» (Ενώ τα σπίτια μας καίγονται, εμείς τραγουδάμε...); Αν δεν καταλάβουμε πού οδηγούμαστε και δεν κινητοποιηθούμε, η κατάσταση θα μας ξεφύγει εντελώς. Και τότε, ο παράδεισος στον οποίο ζούμε σήμερα, θα μετατραπεί σε κόλαση, και με τη δική μας ευθύνη! Ας ξυπνήσουμε λοιπόν από το λήθαργο στον οποίο έχουμε περιπέσει κυρίως λόγω… τρόϊκας και οικονομικής κρίσης, κι ας βοηθήσουμε το νησί μας να αντιμετωπίσει τη σημερινή απειλητική κατάσταση. Ελπίζω και εύχομαι, τούτες οι γραμμές να εξεγείρουν όλους, στο βαθμό που πρέπει, και όσο είναι ακόμη καιρός.

Η φορολογική αφαίμαξη των πολιτών

Σωστή θέση πήρε ο Κυριάκος Μητσοτάκης απέναντι στη φορολογική αφαίμαξη του λαού για την ακίνητη περιουσία. Είπε ότι το 2013 "μπορεί να μείνει στην ιστορία ως ένα έτος, το οποίο οι πολίτες θα αντιλαμβάνονται ως έτος δήμευσης της ακίνητης περιουσίας τους". Πως «η πολιτική φορολόγησης των ακινήτων είναι στρεβλή και προβληματική σε πολλά επίπεδα. Και οι συντελεστές είναι πάρα πολύ υψηλοί". Και ότι "είναι παράλογο να συσσωρεύονται σε μία χρονιά πέντε φόροι: Φόρος Ακίνητης Περιουσίας του 2010, του 2011, του 2012, το Ειδικό Τέλος Ακινήτων και ο καινούργιος φόρος, ο οποίος θα έρθει να αντικαταστήσει τους υπόλοιπους".

Ομως, τα λόγια πλέον δεν αρκούν. Οι βουλευτές που ψηφίζουν μέτρα και νόμους, υποχρεούνται να πάρουν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ αυτής της εγκληματικής πολιτικής.

Ο κόμπος έφτασε πια στο χτένι!

Αυτές τις ώρες βρισκόμαστε μπροστά σε μια μεγάλη μάχη που δίνει ένας κλάδος εργαζομένων, για να αποφύγει, αν μπορέσει, τη φτωχοποίησή του. Είναι παρήγορο πως, αν και οι Αθηναίοι υποφέρουν και υπομένουν τα πάνδεινα στις στάσεις του μετρό και των λεωφορείων, συμπαρίστανται στους απεργούς των ΜΜΜ. Αυτό νομίζω ότι είναι ένα πολύ σημαντικό μήνυμα προς τους κυβερνώντες. Ότι δηλαδή, οι πάντες αντιλαμβάνονται πλέον πως άλλα περιθώρια συρρίκνωσης μισθών και συντάξεων, δεν υπάρχουν.

Κοινή γίνεται η πεποίθηση πως όλες οι υποσχέσεις που έδωσε η κυβέρνηση, για "αναθέρμανση" της οικονομίας με τα δις των δόσεων, αθετήθηκαν. Μας είπαν ψέμματα. Τα δισεκατομμύρια μπορεί να εισπράχθηκαν, όμως δεν διατέθηκαν στην "αγορά", ούτε στην πληρωμή των χρωστούμενων του δημοσίου. Εισπράχθηκαν για να δοθούν όλα στις τράπεζες.

Τώρα, η κυβέρνηση έφτασε στο σημείο να κάνει νέα αφαίμαξη στους μισθούς και τις συντάξεις (5% - 20%, κλπ κλπ!!!), ενώ Στουρνάρας και Βρούτσης προετοιμάζουν νέες μειώσεις γύρω στον Απρίλιο ή το Μάιο, για μισθούς και συντάξεις!

Συμπέρασμα: Ή αλλάζετε τακτική, κύριοι της κυβέρνησης, ή ψάξτε να βρείτε, αν βρείτε, κάποιο καταφύγιο, για να αποφύγετε τη ΛΑΙΚΗ ΕΚΔΙΚΗΣΗ!

Μανώλης Γλέζος και Κων. Μητσοτάκης



Μια είδηση που αποδεικνύει την ανωτερότητα και το ήθος του Μανώλη Γλέζου. Το πρωί της περασμένης Τρίτης έφτασε στο νοσοκομείο Υγεία, στον 17ο όροφο όπου νοσηλευόταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, μετά το ατύχημα που είχε στα Χανιά, ο Μανώλης Γλέζος κρατώντας ένα καλάθι. Το καλάθι περιείχε γραβιέρα Νάξου και άλλα καλούδια από το νησί του ιστορικού στελέχους της Αριστεράς.

Παρά τα 91 του χρόνια και το χιονόνερο που έπεφτε ο Μανώλης Γλέζος έσπευσε να δει τον επίτιμο πρόεδρο της ΝΔ και να του ευχηθεί περαστικά.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι ο κ. Μητσοτάκης, όπως ήταν φυσικό, συγκινήθηκε πάρα πολύ από την επίσκεψη καθώς οι προσωπικές τους σχέσεις ήταν πάντα πολύ στενές.


 

Υπόθεση Παπακωνσταντίνου και ΓΑΠ



Εχουν λεχθεί και γραφεί πάρα πολλά για την υπόθεση και το μπλέξιμο του Γ. Παπακωνσταντίνου. Και, προς το παρόν, αδυνατεί ο κόσμος να ξεκαθαρίσει ποιά είναι αλήθειες και ποιά ψέματα. Σίγουρα η υπόθεση αυτή βρίσκεται στην αρχή της. Εχουμε πολλά ακόμη να δούμε και να ακούσουμε. Και δεν πρέπει να προχωρήσουμε σε βιαστικά συμπεράσματα.

Μας δημιουργείται όμως μια απορία. Ο πρώην πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, γιατί σιωπά; Δεν συγκινείται με το βίαιο ξέσπασμα της υπόθεσης Παπακωνσταντίνου; Δεν έχει τίποτε να πεί για τον άλλοτε στενότατο συνεργάτη του; Δεν πρέπει να μας βοηθήσει να καταλάβουμε τί ακριβώς συνέβη, τί συμβαίνει τώρα και πού το πάνε όσοι θορυβούν, από τη μια ή την άλλη πλευρά; Δικαιούται άραγε ο κ. Παπανδρέου να σιωπά, σε μια τέτοια περίπτωση; Ή μήπως φοβάται να μιλήσει; Αν φοβάται, ποιούς άραγε φοβάται, και γιατί;

Δεν βλέπω να υπάρχει άλλη λύση!

Μια - μια έρχονται στο φως όλο και καινούργιες λίστες! Εκτός από τη λεγόμενη «Λαγκάρντ», μας μιλούν τώρα για τις λίστες Λιχτενστάιν, Λουξεμβούργου, Ολλανδίας, Λονδίνου, κλπ. Δεν έχει μείνει δεκάρα στην Ελλάδα... Όλοι όσοι έχουν, έβγαλαν τα λεφτά τους έξω!

Ερωτώ λοιπόν: Μήπως μπορεί να μας πεί κάποιος ειδήμων, πόσα ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ή έστω ΚΡΕΜΑΛΕΣ πρέπει να στηθούν σήμερα στην Ελλάδα; Εννοείται ότι στο πρώτο εκτελεστικό απόσπασμα που θα στηθεί, θα πρέπει να εκτελεστούν όσοι κυβέρνησαν όπως κυβέρνησαν την Ελλάδα, και την κατάντησαν έτσι όπως τη βλέπουμε σήμερα.

Κ.Τ.